That Blue Bouquet

Maybe it’s true that life gives you the most when you have no expectation at all. The more I grow up, the less I care about those kind of occasions people labelled ‘special’. I spent my valentine’s day at a cafe working.. but ended up having a beautiful dinner.

Walking into the restaurant with papers, laptop, and a very big bag, I was still busy editing work on the phone. He was eating, and starting to complain about me being late for nearly an hour. He was starving. Oops.

To me, it was just another late night dinner with him, until he handed me that blue bouquet. He isn’t one of those romantic peeps. So getting a bouquet from him was quite surprising.


He said blue is his favorite color. Little did he know that it is mine too. They said blue is a happy color. But it’s very cold. It can freeze hearts.

Over dinner, we talked about work, and kinda exchanged thoughts about various topics. That was the most romantic thing we could have. I used to demand more attention. And I didn’t normally settle for less than I deserved. However, these days, with him, I don’t expect. I don’t seek for love, anymore. I am happy this way, being alone and he seems to understand.. I guess.

I can’t thank him enough, as well as other gentlemen who come into my life right now, for the respect they have for me. They know I need more time to heal. I sure do. But after all, life moves on. It moves on.


ខែ​កុម្ភៈ 17, 2018 at 4:04 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ


Mediator personalities are true idealists, always looking for the hint of good in even the worst of people and events, searching for ways to make things better. While they may be perceived as calm, reserved, or even shy, Mediators have an inner flame and passion that can truly shine. Comprising just 4% of the population, the risk of feeling misunderstood is unfortunately high for the Mediator personality type – but when they find like-minded people to spend their time with, the harmony they feel will be a fountain of joy and inspiration.

Mediator personality

Being a part of the Diplomat Role group, Mediators are guided by their principles, rather than by logic (Analysts), excitement (Explorers), or practicality (Sentinels). When deciding how to move forward, they will look to honor, beauty, morality and virtue – Mediators are led by the purity of their intent, not rewards and punishments. People who share the Mediator personality type are proud of this quality, and rightly so, but not everyone understands the drive behind these feelings, and it can lead to isolation.

All that is gold does not glitter; not all those who wander are lost; the old that is strong does not wither; deep roots are not reached by the frost.

J. R. R. Tolkien

We Know What We Are, but Know Not What We May Be

At their best, these qualities enable Mediators to communicate deeply with others, easily speaking in metaphors and parables, and understanding and creating symbols to share their ideas. Fantasy worlds in particular fascinate Mediators, more than any other personality type. The strength of their visionary communication style lends itself well to creative works, and it comes as no surprise that many famous Mediators are poets, writers and actors. Understanding themselves and their place in the world is important to Mediators, and they explore these ideas by projecting themselves into their work.

Mediators have a talent for self-expression, revealing their beauty and their secrets through metaphors and fictional characters.

Mediators’ ability with language doesn’t stop with their native tongue, either – as with most people who share the Diplomat personality types, they are considered gifted when it comes to learning a second (or third!) language. Their gift for communication also lends itself well to Mediators’ desire for harmony, a recurring theme with Diplomats, and helps them to move forward as they find their calling.

Listen to Many People, but Talk to Few

Unlike their Extraverted cousins though, Mediators will focus their attention on just a few people, a single worthy cause – spread too thinly, they’ll run out of energy, and even become dejected and overwhelmed by all the bad in the world that they can’t fix. This is a sad sight for Mediators’ friends, who will come to depend on their rosy outlook.

If they are not careful, Mediators can lose themselves in their quest for good and neglect the day-to-day upkeep that life demands. Mediators often drift into deep thought, enjoying contemplating the hypothetical and the philosophical more than any other personality type. Left unchecked, Mediators may start to lose touch, withdrawing into “hermit mode”, and it can take a great deal of energy from their friends or partner to bring them back to the real world.

Luckily, like the flowers in spring, Mediator’s affection, creativity, altruism and idealism will always come back, rewarding them and those they love perhaps not with logic and utility, but with a world view that inspires compassion, kindness and beauty wherever they go.

Read More:

ខែមករា 7, 2018 at 3:48 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

Tonight I Wanna Cry

Alone in this house again tonight
I got the TV on, the sound turned down and a bottle of wine
There’s pictures of you and I on the walls around me
The way that it was and could have been surrounds me
I’ll never get over you walkin’ away

I’ve never been the kind to ever let my feelings show
And I thought that bein’ strong meant never losin’ your self-control
But I’m just drunk enough to let go of my pain
To hell with my pride, let it fall like rain
From my eyes
Tonight I wanna cry

Would it help if I turned a sad song on
“All By Myself” would sure hit me hard now that you’re gone
Or maybe unfold some old yellow lost love letters
It’s gonna hurt bad before it gets better
But I’ll never get over you by hidin’ this way


ខែមករា 5, 2018 at 9:44 ព្រឹក បញ្ចេញមតិ


ដេក​ស្អាត​ឆ្លង​ឆ្នាំ​២០១៨ គ្រាន់​តែ​ថា​ឆ្នាំ​នេះ​មិន​មែន​ដេក​មុន​ឆ្លង​ឆ្នាំ​ដូច​មុន​ៗ​ទេ។ គឺ​ដេក​ក្រោយ​ឆ្លង​ឆ្នាំ​រួច​។ មុន​ដេក បាន​អំពល់​ទុក្ខ​គេ​អស់​បួន​ដប់​នាទី​ទៀត​ព្រោះ​ស្រវឹង​វារ។ ឡុល


ខែមករា 3, 2018 at 2:53 ល្ងាច មតិ ១

បេសកកម្ម​នៅ​ហាង​កាហ្វេ (វគ្គ​១)

ខែ​ធ្នូ ឆ្នាំ​២០១៧

​រដូវរងានៅ​រៀងរាល់​ចុង​ឆ្នាំ ជា​រដូវ​ដែល​ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ជាង​រដូវ​ភ្លៀង បើ​ទោះ​បី​ជា​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ «ភ្លៀង» ក៏​ដោយ​​។ រដូវ​រងាឆ្នាំ​នេះ សម្រាប់​មនុស្ស​ទូទៅ ​ វា​រងា​ណាស់​ទៅ​ហើយ ហើយ​វា​កាន់​តែ​រងា​ថែម​មួយ​កម្រិត​ទៀត​សម្រាប់​មនុស្ស​ដែល​ទើប​តែ​បាត់បង់​ស្នេហា​ដូច​ខ្ញុំ​។ និយាយ​ទៅ គេ​ថា​ខ្ញុំ Drama ប៉ុន្តែ​វា​ជា​ការ​ពិត​។ ក្នុង​រឿង​ស្នេហា សូម្បី​តែ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​បោះ​បង់​គេ​ចោល ក៏​ខ្ញុំ​ចេះ​ខូច​​ចិត្ត​ដែរ​។

ដោយ​សារ​តែ​ខូច​ចិត្ត​អ៊ីចឹង​ហើយ មួយ​ថ្ងៃ​ៗ​ខ្ញុំ​អង្គុយ​សំកុក​តែ​នៅ​ហាង​កាហ្វេ​មួយ​កន្លែង​នៅ​ក្បែរ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​។ ថ្ងៃ​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ជួប​មិត្ត​ភក្តិ ថ្ងៃ​ខ្លះ​ប្រជុំ ថ្ងៃ​ខ្លះ​ខ្ញុំ​អង្គុយ​សម្លឹងស្លឹក​ឈើ​បក់​រវិច​ៗ​នៅ​មុខ​ហាង​កាហ្វេ។ ពេល​យប់ ពន្លឺ​អំពូល​ភ្លើង​តូច​ៗ​ដែល​គេ​បំពាក់​​រប៉ាត់រប៉ាយ​នៅ​លើ​ដើម​ឈើ​ចាំង​ផ្លាត​ជាមួយ​កញ្ចក់​ហាង បង្កើត​បានជា​ទស្សនីយភាព​អណ្ដែត​អណ្ដូងលែង​និយាយ​​។

ល្ងាច​ឡើង ហាង​កាហ្វេ​ចាប់​ផ្ដើម​ស្ងាត់​មនុស្ស​។ បុគ្គលិក​នៅ​ក្នុង​ហាង​ចាប់​ផ្ដើម​រយាល​ដៃ ហើយ​មាន​ពេល​ជជែក​លេង​ជាមួយ​ភ្ញៀវ​ច្រើន​ជាងមុន​។ កំពុង​តែ​អង្គុយ​គិត ចម្រៀង Thinking Out Loud បន្លឺ​ឡើង​ក្នុង​ហាង​។ ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍​ច្រើន​ដង​ហើយ! គឺ​ឲ្យ​តែ​ខ្ញុំ​មក​អង្គុយ​សំកុក​នៅ​ទី​នេះ ចម្រៀង Thinking Out Loud ត្រូវ​គេ​ចាក់​មិន​លស់​ថ្ងៃ​ទេ​។ ដំបូង​ៗ​គិត​ថា​ជា​រឿង​ចៃដន់ ប៉ុន្តែ​ក្រោយ​ៗ​មក​នេះ វា​ញឹក​ញាប់​និង​ទៀងទាត់​រហូត​គួរ​ឲ្យ​សង្ស័យ​។ ខ្ញុំ​គុំ​សួរ​រក​មុខ​អ្នក​ចាក់​ចម្រៀង​នេះ​យូរ​ហើយ ហើយ​ថ្ងៃ​នេះ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ដឹង​ឲ្យ​បាន!

«ចម្រៀង​ពិរោះ​ដល់​ហើយ! ពិរោះ​រហូត​ចង់​ស្គាល់​មុខ​អ្នក​ចាក់!» ខ្ញុំ​និយាយ​ទៅ​កាន់​បុគ្គលិកនារី​របស់​​ហាង​កាហ្វេម្នាក់ ដែល​យក​ទឹក​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​។

នាង​ងើប​មុខ​ញញឹម​ដាក់​ខ្ញុំ រួច​ឆ្លើយ​តប​មក​វិញ​យ៉ាង​រួស​រាយ៖ «អ្នក​ចាក់​ហ្នឹង​គាត់​ស៊ីអារម្មណ៍​ម្ដង​ៗ គួរ​កុំ​ស្គាល់​ល្អ​ជាង!» និយាយ​រួច នាង​សើច​យ៉ាង​សប្បាយ​ចិត្ត​។

ចាប់​តាំង​ពី​យប់​នោះ​មក ខ្ញុំ​មាន​បេសកកម្ម​មួយ​នៅ​ពេល​ទៅ​សំកុក​នៅ​ហាង​កាហ្វេ។ បេសកកម្ម​នោះ​គឺ ស្វែង​រក​មុខ​អ្នក​ចាក់​ចម្រៀង Thinking Out Loud ហើយ​សួរ​គេ​ថា ចម្រៀង​នោះ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ឬ?








ខែធ្នូ 31, 2017 at 6:25 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

លា​សិន​ហើយ ២០១៧!

ពីរ​ថ្ងៃ​ទៀត​ឆ្លង​ឆ្នាំហើយ។ បួន​ប្រាំ​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ បើ​ទោះ​បីជា​ជីវិត​ខ្ញុំ​ជួប​ប្រទះ​រឿង​សព្វ​គ្រប់​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏​គ្មាន​ឆ្នាំ​ណា​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ជីវិត​ខ្ញុំ​ពី​បាត​ដៃ​មក​ខ្នង​​ដៃ​ដូច​ឆ្នាំ​២០១៧​នេះ​ឡើយ​។

ឆ្នាំនេះ ខ្ញុំ​សរសើរ​ខ្លួន​ឯង​ដែល​ក្លាហាន​ជាង​មុន, ហ៊ាន​សម្រេច​ចិត្ត​ធ្វើ​នូវ​អ្វី​ដែល​គួរ​ធ្វើ, និង​ហ៊ាន​ប្រថុយ.. ទាំង​ក្នុង​រឿង​ការងារ​និង​រឿង​ជីវិត។ ស្ដាប់​ទៅ​អាច​មិន​គួរ​ឲ្យ​ជឿ ប៉ុន្តែ​វា​ជា​ការ​ពិត​។ ខ្ញុំ​បាន​ចំណាយ​ពេល​៦​ឆ្នាំ​រស់នៅ​ដើម្បីសេចក្ដីសុបិន​របស់​អ្នក​ដទៃ ហើយ​ភ្លេច​អស់​ពី​ជីវិត​ខ្លួន​ឯង​។ ប្រហែល​ខ្ញុំ​មាន​គ្រូ​បង្វឹក​ល្អ ទើប​បាន​ជា​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៧​នេះ ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ធ្វើ​ជា​មនុស្ស​អាត្មា​និយម បែរ​ខ្នង​ដើរ​ចេញ​ពី​ជីវិត​គេ ហើយ​រស់​នៅ​ជីវិត​ខ្លួន​​ឯង​វិញ​។

ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត​ជាង​មុន។ ធ្វើ​ការ​បាន​ច្រើន​និង​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​ជាង​មុន​។ មាន​ពេល​ជួប​មិត្ត​ភក្តិ​បាន​ច្រើន​ជាង​មុន​។ នៅ​ជាមួយ​ក្រុម​គ្រួសារ​បាន​ច្រើន​ជាង​មុន។ និង​មាន​លទ្ធភាព​មើល​ថែ​ទាំ​អ្នក​ផ្ទះ​បាន​ច្រើន​ជាង​មុន​។ ខ្ញុំ​មាន​ក្ដីសុបិន​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ឡើង​វិញ និង​មាន​ឱកាស​ច្រើន​ជាង​មុន​សម្រាប់​ការងារ។

លា​ហើយ​២០១៧! អរគុណ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ក្លាយ​ជា​ខ្លួន​ឯង​ដូច​ដើម​វិញ! ខ្ញុំ​មិន​ដែល​មាន​អារម្មណ៍​ថា អាច​គ្រប់​គ្រង​ជីវិត​ខ្លួន​ឯង​បាន​ពេញ​លេញ​ទាំង​ស្រុង​ដូច​ចុង​ឆ្នាំ​២០១៧​នេះ​ទេ! អរគុណ!



ខែធ្នូ 29, 2017 at 3:07 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ


ខ្ញុំធំដឹងក្ដីជាមួយម៉ាក់យាយ។ កាលពីនៅតូច ម៉ាក់យាយឈប់រកស៊ីលក់ស្លាបមាន់ ហើយប្ដូរមកដាក់សេះវិលសម្រាប់ក្មេងជិះដើម្បីចិញ្ចឹមចៅ។ ជាទូទៅ យើងវិលសេះពេលល្ងាច នៅមុខវត្តពោធិ៍ថ្មីដែលមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីផ្ទះឡើយ។ រៀងរាល់ថ្ងៃ ការងាររបស់ខ្ញុំក្រោយចេញពីរៀន គឺជិះសេះទាក់ម៉ូយ។ ពេលមានក្មេងចូលជិះ​ ខ្ញុំដើរត្រឡប់ទៅផ្ទះ មុជទឹក និងយួរស្រាក់បាយមកជូនម៉ាក់យាយដែលត្រូវនៅប្រមូលលុយសេះវិល ដកខ្លួនទៅណាមិនរួច។

ជាក្មេង វ័យប្រមាណ១០ឆ្នាំ ខ្ញុំជួនកាលឡើងជិះសេះបង្ហោះសឹងដាច់ខ្សែជាមួយក្មេងវត្តដែលហក់ឡើងជិះសេះដោយមិនបង់លុយ។ តែពេលខ្លះត្រូវកាន់ខ្សែភ្លើងដេញពួកក្មេងវត្តអស់នោះកុំឲ្យជិះសេះ​ ដើម្បីទុកសេះឲ្យម៉ូយជិះ។ យប់បន្តិច ខ្ញុំអង្គុយចាក់ទឹកម៉ាស៊ីន។ ម៉ាស៊ីនបង្វិលសេះយើងជាម៉ាស៊ីនភ្លើងដ៏កញ្ចាស់ បង្ហុយផ្សែងខ្មៅជុក ហើយខូចសឹងរាល់ថ្ងៃ។ គេត្រូវចាក់ទឹកម៉ាស៊ីនភ្លើងឲ្យជាប់ដើម្បីកុំឲ្យវាឆេះ។​ ខ្ញុំមិនដែលភ្លេចអារម្មណ៍អស់ទាំងនេះទេ។ អារម្មណ៍ដែលខ្ញុំដេកលើធុងឈើសម្រាប់ដាក់បាស ចាំរហូតសេះឈប់វិលទើបទៅផ្ទះ ក្រោមផ្សែងម៉ាស៊ីននេះផង ក្លិនប្រេងម៉ាស៊ីនផង សំឡេងធុងបាសដែលចាក់ចម្រៀងថៃញាក់ញ័រទ្រូង និងសេះវិលរាប់ពាន់ជុំក្នុងមួយថ្ងៃៗ។

ខ្ញុំមិនធ្លាប់គិតថា ព្រឹត្តិការណ៍អតីតកាលនេះនឹងវិលត្រឡប់មករកខ្ញុំវិញឡើយ រហូតមកទល់ព្រឹកមិញនេះ។ ក្នុងអំឡុងពេលដែលខ្ញុំរង់ចាំសម្ភាសអ្នកធ្វើប្រហិតនៅបាត់ដំបងដើម្បីថតកុនឯកសារខ្លី ខ្ញុំធ្មេចភ្នែកសម្រាកមួយភ្លែតដោយសារល្វើយក្រោយពីធ្វើការដូចមនុស្សយន្តជាប់គ្នាច្រើនថ្ងៃ។


ទម្រេតខ្លួនដេកនៅទីនោះ ខ្ញុំលឺសំឡេងម៉ាស៊ីនភ្លើងដែលគេបញ្ឆេះសម្រាប់វាយសាច់គោធ្វើប្រហិត។ ក្លិនផ្សែងនិងក្លិនប្រេង ដូចគ្នាបេះបិទទៅនឹងម៉ាស៊ីនភ្លើងកញ្ចាស់សម្រាប់បង្វិលសេះម៉ាក់យាយ។ សាឡុងទន់ដែលខ្ញុំដេកនោះ មែនទែនទៅមិនទន់សម្រាប់ខ្លួនខ្ញុំដែលឈឺដោយសារធ្វើការច្រើនឡើយ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចដេកលើធុងឈើសម្រាប់ដាក់បាសរបស់ម៉ាក់យាយ។ ជិតកន្លះម៉ោង សាឡុងនោះ សំឡេងម៉ាស៊ីនភ្លើងនោះ និងក្លិនប្រេងម៉ាស៊ីននោះ នាំខ្ញុំត្រឡប់ទៅកាន់អតីតកាលជាង១០ឆ្នាំមុនវិញ។ អរគុណគីមឡុង ដែលបានប្រមាញ់រូបថតខ្ញុំដែលលួចដេកពេលធ្វើការ។ បើគ្មានរូបនេះទេ ខ្ញុំទំនងជាពិបាកសរសេររៀបរាប់អនុស្សាវរីយ៍នេះឡើងវិញដូច្នេះណាស់៕



ខែធ្នូ 11, 2017 at 10:01 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

អត្ថបទ​ចាស់​ជាង​នេះ​ អត្ថបទ​ថ្មីជាង​នេះ

ការបន្ទាន់សម័យ Twitter


ខែមិថុនា 2018
អា ព្រ សុ
« ឧសភា    


%d bloggers like this: