Posts filed under ‘អក្សរសាស្ត្រ​ខ្មែរ’

បាយ-ផូ-ឡា

«ទៅ​តាំង​សមាធិ​បួន​ដប់​ថ្ងៃ​ទៅ! ជឿ​បង មក​វិញ​ដឹង​តែ​ធូរ​ហើយ!»

«មក​ពី​យើង​ហ្នឹង​នៅ​ម្នាក់​ឯង​ច្រើន​ពេក។ បើ​យើង​ចេញ​ដើរ​លេង​លម្ហែ​ខួរ​ក្បាល​ជាមួយ​មិត្តភក្តិ​ខ្លះ​ ក៏​យើង​មិន​ធ្លាក់​ខ្លួន​ដុន​ដាប​ដល់​ម្ល៉ឹង​ដែរ!»

«ការងារ​អូន​ត្រូវ​ប្រឈម​នឹង​ស្ត្រេស​ច្រើន។ បើ​ទ្រាំ​ទ្រ​មិន​រួច​ទេ អូន​គួរ​តែ​ប្ដូរ​អាជីព​ទៅ​ធ្វើ​អ្វី​ផ្សេង​ទៅ! បង​មាន​ពួកម៉ាក​មួយ​ដូច​អូន​ឯង​ដែរ។ ពេល​គាត់​ប្ដូរ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​មិន​សូវ​ស្ត្រេស អារម្មណ៍​គាត់​ក៏​ធូរ​ទៅ​តាម​ហ្នឹង​ដែរ​..»

ខ្ញុំ​អង្គុយ​អាន​ខំមិន​នៃ​មនុស្ស​ប្លែក​មុខ​រាប់​សិប​​នាក់​ដែល​ចូល​មក​សរសេរ​នៅ​លើ​ហ្វេសប៊ុក​របស់​ខ្ញុំ ក្រោយ​ពេល​ខ្ញុំ​ត្អូញ​ត្អែរ​ពី​ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត ដែល​កំពុង​ធ្លាក់​ចុះ​ក្រោម​សូន្យ​។ ជា​បឋម ខ្ញុំ​នឹក​អរគុណ​ដល់​អ្នក​ទាំង​នោះ ក្រោយ​មក​អស់​សំណើច និង​ចុង​ប៉ូច​បង្អស់​គឺ​ជ្រេញ​។

អរគុណ ដែល​ពួក​គេ​អាណិត​និង​មាន​ចិត្ត​សន្ដោស​ប្រណី​ចំពោះ​អ្នក​មាន​ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត​។ អស់​សំណើច ចំពោះខ្លួន​ឯង​ដែល​ជោរ​សរសេរ​តម្អូញ​លើ​ហ្វេសប៊ុក បើ​ទោះ​ជា​ដឹង​ហើយ​ថា វា​គ្មាន​ជួយ​អ្វី​បាន​ក៏​ដោយ​។ ចំណែក​ចុង​ក្រោយ ខ្ញុំ​ជ្រេញ​។ ជ្រេញ​ពេល​ឃើញ​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន តាំង​ខ្លួន​ជា​អ្នក​ចេះ ផ្ដល់​យោបល់​ឲ្យ​ធ្វើ​នេះ ឬ​ធ្វើ​នោះ ដោយ​ធានា​ថា យោបល់​គេ​នោះ ច្បាស់​ជា​ជួយ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​រណ្ដៅ​ទុក្ខ​នេះ​បាន​។

ព្រះ​ម្ចាស់​ថ្លៃ​អឺយ​! គេ​សរសេរ​រៀបរាប់​ប្រាប់​ដូច​វេជ្ជបណ្ឌិត​ដែល​កំពុង​ចេញ​វេជ្ជបញ្ជា​ឲ្យ​អ្នក​ជំងឺ។ តើ​គេ​ស្គាល់​ជំងឺ​ខ្ញុំ​ច្បាស់​លាស់​ប៉ុណ្ណា បើ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ជំងឺ​ខ្លួន​ឯង​មិន​ទាន់​ទាំង​ស្គាល់​ជំងឺ​ខ្លួន​ឯង​ច្បាស់​ផង​នុះ? សូម្បី​តែ​គ្រូ​ពេទ្យ​ដែល​ខ្ញុំ​ទៅ​ជួប នៅ​ត្រូវ​ចំណាយ​ពេល​ស្ទង់​ថ្នាំ​ដាក់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​លេប.. ចុះ​ទម្រាំ​ពួក​គេ​ដែល​ជា​អ្នក​លេង​ហ្វេសប៊ុក?

ខ្ញុំ​មាន​ជំងឺ បាយ-ផូ-ឡា​។ ខ្ញុំ​ដឹង​ខ្លួន​ថា​មាន​ជំងឺ​នេះ​កាល​ពី​ឆ្នាំ​ទៅ​ម៉ិញ​។ គ្រូ​ពេទ្យ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា អ្នក​មាន​ជំងឺ​នេះ មាន​អារម្មណ៍​ប្រែ​ប្រួល​ខ្លាំង​ជាង​មនុស្ស​ធម្មតា​។ បើ​សប្បាយ គឺ​សប្បាយ​ខ្លាំង​។ លុះ​ដល់​កើត​ទុក្ខ​វិញ គឺ​ទុក្ខ​លើស​គេ​ទូល​ភ្នំ​ព្រះ​សុមេរុ​ទៅ​ទៀត​។ នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក​គិត​ត្រឹម​ឆ្នាំ​២០១៧ អ្នក​កើត​ជំងឺ​នេះ មាន​៤៦​លាន​នាក់ ឬ​ស្មើ​នឹង ០,៦​ភាគ​រយ​។ ចំណែក​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​វិញ គ្រូ​ពេទ្យ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា គាត់​ជួប​អ្នក​កើត​ជំងឺ​នេះ​តែ​៥-៦​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ គិតចាប់​តាំង​ពី​គាត់​ចេញព្យាបាល​ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត​​ជាង​២០​ឆ្នាំ​ប្លាយ​មក​នេះ​។

លោក​ពេទ្យ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា អ្នក​មាន​ជំងឺ​បាយផូឡា ត្រូវ​ផឹក​ថ្នាំ​អស់​មួយ​ជីវិត​។ ថ្នាំ​នេះ​មិន​មែន​ថ្នាំ​ស័ក្តិសិទ្ធ ដែល​នឹង​ទៅ​ផ្ដាច់​ឫស​រំលើង​គល់​ជំងឺ​បាយផូឡា​ឲ្យ​ជា​ស្រេច​ទេ​។ ថ្នាំ​គ្រាន់​តែ​ជួយ «រក្សាអារម្មណ៍» របស់​អ្នក​ជំងឺ​បាយផូឡា ឲ្យ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​កម្រិត «ដូច​គេ​ដូច​ឯង» ប៉ុណ្ណោះ​។

មួយ​ឆ្នាំ​កន្លង​ទៅ​នេះ ខ្ញុំ​លេប​ថ្នាំ​ដែល​ពេទ្យ​ឲ្យ​។ ថ្នាំ​ធ្វើ​ទុក្ខ៖ ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ដេក​មិន​លក់ ភ្នែក​បញ្ឈរ​ទល់​ភ្លឺ​។ ពេល​ខ្លះ​ទៀត ខ្ញុំ​ចង់​តែ​ដេក​លើ​គ្រែ មិន​ចង់​ងើប​ទៅ​ណា.. រាល់​ថ្ងៃ ខ្ញុំ​បាយ​មិន​បាន​។ គីឡូ​ប្រាណ​ខ្ញុំ​ស្រក​ស្រឺត​ៗ។ ខ្លួន​មាន​តែ​ស្បែក​ដណ្ដប់​ឆ្អឹង​។ ថ្ងៃ​ខ្លះ​ខ្ញុំ​សម្ងំ​យំ​មួយ​យប់​ទល់​ភ្លឺ.. លុះ​ព្រឹក​ឡើង ខ្ញុំ​ក៏​ចេះ​តែ​ញញឹម​ស៊ូ​ ធ្វើ​ពុត​ដូច​គ្មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង​។ ឱ​! គួរ​ឲ្យ​ស្រណោះ​ជីវិត! ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចង់​រស់​ប៉ុណ្ណោះ ហេតុ​អ្វី​ក៏​វា​វេទនា​យ៉ាង​នេះ?

ខ្ញុំ​ធ្វើ​អ្វី​ខ្លះ​ដើម្បី​គ្រាន់​តែ​មាន​ឱកាស​ដក​ដង្ហើម​រាល់​ថ្ងៃ តើ​មាន​នរណា​ដឹង? នរណា​ទៅ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​ព្យាយាម​ហើយ ធ្វើ​សមាធិ, ជួប​មិត្ត​ភក្តិ, ប្រឹង​ប្រែង​ធ្វើ​ការ​បន្លប់, ឬ​សូម្បី​តែ​ឈប់​សម្រាក.. វិធី​ដែល​ប្រើ​ការ​បាន​ជាមួយ​គេ តើ​ប្រាកដ​ទេ​ថា​វា​ប្រើ​ការ​បាន​ដែរ​ជាមួយ​ខ្ញុំ? ពេល​ខ្លះ ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចង់​មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​យល់​ពី​អ្វី​ទាំង​អស់​នេះ​៖ យល់​ថា​ខ្ញុំ​មាន​ជំងឺ។ ខ្ញុំ​គ្មាន​ចង់​បាន​ការ​ប្រតិបត្តិ​ថ្នាក់​ថ្នម​អី​ពិសេស​ទេ។ បើ​អ្នក​មិន​មែន​ជា​គ្រូ​ពេទ្យ​ទេ សូម​កុំ​វិនិច្ឆ័យ​ខ្ញុំ។ គ្រាន់​តែ​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ, ជជែក​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ពី​មេឃ ពី​ផ្កាយ ពី​សៀវភៅ ពី​កុន ពី​ភ្លេង.. ពី​អ្វី​ក៏​បាន​។ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ភ្លេច​ថា ខ្ញុំ​មាន​ជំងឺ នោះ​ជំងឺ​ខ្ញុំ​នឹង​ធូរ​ស្រាល​ដោយ​ឯកឯង​មិន​ខាន​ឡើយ​៕

 

 

ភ្នំពេញ, ថ្ងៃទី​២២ ខែ​ធ្នូ ឆ្នាំ​២០១៩

ខែធ្នូ 22, 2019 at 2:17 ល្ងាច មតិ 4

បេសកកម្ម​នៅ​ហាង​កាហ្វេ (វគ្គ​១)

ខែ​ធ្នូ ឆ្នាំ​២០១៧

​រដូវរងានៅ​រៀងរាល់​ចុង​ឆ្នាំ ជា​រដូវ​ដែល​ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ជាង​រដូវ​ភ្លៀង បើ​ទោះ​បី​ជា​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ «ភ្លៀង» ក៏​ដោយ​​។ រដូវ​រងាឆ្នាំ​នេះ សម្រាប់​មនុស្ស​ទូទៅ ​ វា​រងា​ណាស់​ទៅ​ហើយ ហើយ​វា​កាន់​តែ​រងា​ថែម​មួយ​កម្រិត​ទៀត​សម្រាប់​មនុស្ស​ដែល​ទើប​តែ​បាត់បង់​ស្នេហា​ដូច​ខ្ញុំ​។ និយាយ​ទៅ គេ​ថា​ខ្ញុំ Drama ប៉ុន្តែ​វា​ជា​ការ​ពិត​។ ក្នុង​រឿង​ស្នេហា សូម្បី​តែ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​បោះ​បង់​គេ​ចោល ក៏​ខ្ញុំ​ចេះ​ខូច​​ចិត្ត​ដែរ​។

ដោយ​សារ​តែ​ខូច​ចិត្ត​អ៊ីចឹង​ហើយ មួយ​ថ្ងៃ​ៗ​ខ្ញុំ​អង្គុយ​សំកុក​តែ​នៅ​ហាង​កាហ្វេ​មួយ​កន្លែង​នៅ​ក្បែរ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​។ ថ្ងៃ​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ជួប​មិត្ត​ភក្តិ ថ្ងៃ​ខ្លះ​ប្រជុំ ថ្ងៃ​ខ្លះ​ខ្ញុំ​អង្គុយ​សម្លឹងស្លឹក​ឈើ​បក់​រវិច​ៗ​នៅ​មុខ​ហាង​កាហ្វេ។ ពេល​យប់ ពន្លឺ​អំពូល​ភ្លើង​តូច​ៗ​ដែល​គេ​បំពាក់​​រប៉ាត់រប៉ាយ​នៅ​លើ​ដើម​ឈើ​ចាំង​ផ្លាត​ជាមួយ​កញ្ចក់​ហាង បង្កើត​បានជា​ទស្សនីយភាព​អណ្ដែត​អណ្ដូងលែង​និយាយ​​។

ល្ងាច​ឡើង ហាង​កាហ្វេ​ចាប់​ផ្ដើម​ស្ងាត់​មនុស្ស​។ បុគ្គលិក​នៅ​ក្នុង​ហាង​ចាប់​ផ្ដើម​រយាល​ដៃ ហើយ​មាន​ពេល​ជជែក​លេង​ជាមួយ​ភ្ញៀវ​ច្រើន​ជាងមុន​។ កំពុង​តែ​អង្គុយ​គិត ចម្រៀង Thinking Out Loud បន្លឺ​ឡើង​ក្នុង​ហាង​។ ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍​ច្រើន​ដង​ហើយ! គឺ​ឲ្យ​តែ​ខ្ញុំ​មក​អង្គុយ​សំកុក​នៅ​ទី​នេះ ចម្រៀង Thinking Out Loud ត្រូវ​គេ​ចាក់​មិន​លស់​ថ្ងៃ​ទេ​។ ដំបូង​ៗ​គិត​ថា​ជា​រឿង​ចៃដន់ ប៉ុន្តែ​ក្រោយ​ៗ​មក​នេះ វា​ញឹក​ញាប់​និង​ទៀងទាត់​រហូត​គួរ​ឲ្យ​សង្ស័យ​។ ខ្ញុំ​គុំ​សួរ​រក​មុខ​អ្នក​ចាក់​ចម្រៀង​នេះ​យូរ​ហើយ ហើយ​ថ្ងៃ​នេះ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ដឹង​ឲ្យ​បាន!

«ចម្រៀង​ពិរោះ​ដល់​ហើយ! ពិរោះ​រហូត​ចង់​ស្គាល់​មុខ​អ្នក​ចាក់!» ខ្ញុំ​និយាយ​ទៅ​កាន់​បុគ្គលិកនារី​របស់​​ហាង​កាហ្វេម្នាក់ ដែល​យក​ទឹក​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​។

នាង​ងើប​មុខ​ញញឹម​ដាក់​ខ្ញុំ រួច​ឆ្លើយ​តប​មក​វិញ​យ៉ាង​រួស​រាយ៖ «អ្នក​ចាក់​ហ្នឹង​គាត់​ស៊ីអារម្មណ៍​ម្ដង​ៗ គួរ​កុំ​ស្គាល់​ល្អ​ជាង!» និយាយ​រួច នាង​សើច​យ៉ាង​សប្បាយ​ចិត្ត​។

ចាប់​តាំង​ពី​យប់​នោះ​មក ខ្ញុំ​មាន​បេសកកម្ម​មួយ​នៅ​ពេល​ទៅ​សំកុក​នៅ​ហាង​កាហ្វេ។ បេសកកម្ម​នោះ​គឺ ស្វែង​រក​មុខ​អ្នក​ចាក់​ចម្រៀង Thinking Out Loud ហើយ​សួរ​គេ​ថា ចម្រៀង​នោះ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ឬ?

(នៅមាន​ត)

 

 

 

 

 

 

ខែធ្នូ 31, 2017 at 6:25 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

បីសាច – សេនីយ៍ សោវពង្ស

លោកនេះមានបីសាចឬទេ? ចម្លើយងាយស្រួលណាស់ ព្រោះយើងមិនមែនរស់នៅក្នុងយុគសម័យងងឹតនៃវិទ្យាសាស្ត្រទៀតឡើយ។ វិទ្យាសាស្ត្រប្រកបដោយហេតុផលប្រាប់យើងថា ពពួកខ្មោចព្រាយបីសាចនោះ គ្មានឡើយលើលោក។ បើដូច្នោះ ហេតុអ្វីខ្ញុំសរសេររឿងបីសាច ដែលជារឿងរវើរវាយ? ជាការពិត ព្រោះនៅលើលោកយើងនេះ សម្រាប់មនុស្សខ្លះ និងក្រុមមនុស្សខ្លះ បីសាចជាវត្ថុដែលមានពិតប្រាកដ និងកំពុងតែលងបន្លាចពួកគេគ្រប់ខែថ្ងៃ។ វាមិនមែនជាបីសាចដែលកើតពីមនុស្សស្លាប់ទៅហើយ ដែលមកលងបន្លាចមនុស្សរស់ឡើយ។ វាមិនមែនបីសាចដែលធ្វើខ្លួនគួរឲ្យខ្លាចដូច Count Dracula ឬ Frankenstein ឡើយ។ វាជាបីសាចនៃពេលវេលា ហើយបីសាចរស់នេះឯង ដែលកំពុងតែលងបន្លាចមនុស្សរស់ដូចគ្នា។

– បីសាច  ដោយ សេនីយ៍ សោវពង្ស

ខែតុលា 11, 2016 at 2:28 ព្រឹក បញ្ចេញមតិ

ក្រុម​ឧទ្ទាម​​ជីហាត​វាយ​លុក​កម្ពុជា

សេចក្ដី​ថ្លែងការណ៍​ធ្លាក់​ចុះ​មក ដាក់​លេខ​រៀង​ច្បាស់​ៗ​ថា នៅ​ពេលប៉ុន្មាន​នាទី​ទៀត ពួក​វា​នឹង​សម្លាប់​នរណាខ្លះ។ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​អាន​សេចក្ដី​ថ្លែងការណ៍​នោះ សំឡេង​យំ​សោក​ស្ដាយ​ស្រណោះ​លាន់​លឺកង​រំពង​។ គឺ​ខ្ញុំ​នៅ​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​សព​បុរស​ម្នាក់ ដែល​ពួក​ជីហាត​ទើប​តែ​សម្លាប់​ពីរ​បី​ម៉ោង​មុន​។ មិនទាន់​ធ្វើ​បុណ្យ​សព​អ្នក​ស្លាប់​ទី​មួយ​រួច​រាល់​ផង ពួក​ជីហាត​ស្រាប់​តែ​រាយ​នាម​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​ស្លាប់​បន្ទាប់​ទៅហើយ​។

ខ្ញុំ​តក់​ស្លុត​។ ខ្ញុំ​មិន​យល់​ថា​ហេតុ​អ្វីពួក​នេះ​សាហាវ​ព្រៃ​ផ្សៃ​ដល់​ម្ល៉ឹង។ ហើយ​រឹត​តែ​មិន​យល់​ថា ពួក​នេះ​ចង់​បាន​អី​ពី​កម្ពុជា ប្រទេសដ៏​ក្រីក្រ និង​ខ្ទេចខ្ទាំ​។ ភ្លាម​ៗ​នោះ នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ​ស្រាប់​តែ​លេច​រូប​ស្ដ្រី​ម្នាក់​ស្លៀក​ពាក់​ខ្មៅ រុំ​មុខ​ដោយ​ក្រណាត់​ខ្មៅ និង​មាន​កាន់​កាំភ្លើង​វែង​មួយ​ដើម​។ នាង​នេះ​សម្លក់​ខ្ញុំ រួច​ទើប​តម្រង់​កាណុង​កាំភ្លើង​ទៅ​កាន់​បុរស​ម្នាក់ ដែល​ជា​មន្ដ្រី​រដ្ឋាភិបាល​ថ្នាក់​ខ្ពស់​មួយ​រូប​។ មែន​ហើយ មន្ដ្រី​រូប​នោះ​ស្ថិត​នៅ​លេខ​រៀង​ទី​មួយ ក្នុង​សេចក្ដី​ថ្លែងការណ៍​របស់​ពួក​ជីហាត​ដែល​ខ្ញុំ​ទើប​បានអាន​មុន​នេះ​។ អ៊ីចឹង នាង​ស្លៀក​ពាក់ខ្មៅ​កាន់​កាំភ្លើង​ដែលនៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ​នេះ ជា​គ្នីគ្នា ជា​ដៃ​ជើង​របស់​ពួក​ជីហាត​ប្រាកដ​ណាស់​!

ខ្ញុំ​កាន់​តែ​តក់​ស្លុត​។ នេះ​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​នៅក្បែរ​ពួក​ជីហាត​! ពួក​ជីហាត​ដែល​សម្លាប់​អ្នក​កាសែត​អស់​ពីរ​នាក់​រួច​មក​ហើយ។ ខ្ញុំ​ខ្លាច.. គឺ​ខ្លាច​រហូត​ភ្ញាក់​ពី​ដេក។ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ស្រាប់​តែ​ហួស​ចិត្ត​ខ្លួន​ឯង… ហួស​ចិត្ត​ខ្លួន​ឯង ដែល​យល់​សប្តិ​ឃើញពួក​ជីហាត​៕

ខែកញ្ញា 26, 2014 at 6:03 ល្ងាច មតិ 5

ឆ្លង​ឆ្នាំ – Extended Version

ខែកក្កដា 10, 2012 at 5:24 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

អ៊ីមែល​ទៅ​លោក​គ្រូ

ម្សិលមិញ​ទៅ​សមាគម ជួប​លោក​គ្រូ ហើយ​លោក​គ្រូ​ក៏​បាន​ឱ្យ​អ៊ីមែល​មក… សរសេរ​អ៊ីមែល​ខាង​ក្រោម​នេះ​ផ្ញើ​ទៅ​លោក​គ្រូ​ជា​កំណាព្យ​ព្រោះ​លោក​គ្រូ​បង្រៀន​កំណាព្យ… ស្នាដៃ​ធ្លាក់​ចុះ​ខ្លាំង​ណាស់! ប្រើ​ពាក្យ​ដដែល​ៗ ហើយ​នៅ​រក​ចុង​ជួន​មិន​បាន​ទៀត! អ ជួន អ៊ T_T យ៉ាប់​ដល់​ហើយ​ខ្ញុំ!

យូរ​ៗ​សិស្ស​គ្រូ​ជួប​គ្នា​ម្ដង សិស្ស​មាន​បំណង​ជជែក​យូរ
តែ​មាន​ពេល​តិច​ត្រូវ​គិត​គូរ លៃ​លា​លោក​គ្រូ​ទៅ​ធ្វើ​ការ។
សប្បាយ​ពេល​ឃើញ​លោក​គ្រូ​សុខ រីករាយ​រីក​មុខ​ផុត​ទុក្ខា
ថែម​បាន​អ៊ីមែល​លោក​គ្រូ​ចារ សិស្ស​អរ​ក្រៃ​ណា​ចែក​មិត្ត​ថ្លៃ។
ឧត្តម សុវណ្ណរុណ និង​បញ្ញា សិរីរចនា​មិត្ត​ប្រពៃ
រៀន​រួម​វគ្គ​គ្នា​ស្របាល​វ័យ បង​ប្រុស​បង​ស្រី​រួម​វគ្គ​ដែរ។
ជូន​ពរ​លោក​គ្រូ​សុខ​សប្បាយ សុខ​ចិត្ត​សុខ​កាយ​ឥត​ប្រួល​ប្រែ
បណ្ដុះ​វិជ្ជា​ជូន​កូន​ខ្មែរ បន្ដ​ដំណែល​កំណាព្យ​ថ្លៃ។
ទោះ​ពេល​វេលា​យូរ​ប៉ុណ្ណា លោក​គ្រូ​ថ្លៃ​ថ្លា​នៅ​មាន​ន័យ
នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​សិស្ស​លុះ​ផុត​វ័យ គ្រូ​សិស្ស​មួយ​ថ្ងៃ មួយ​ជីវិត៕‍៚

រចនា

ខែមិថុនា 24, 2011 at 9:41 ល្ងាច មតិ ១

រឿង​ខ្លី ~គូ~

អរគុណ​អ្នក​និពន្ធ​វ័យ​ក្មេង​វង្វេង​នឹង​ជីវិត​ឥត​ន័យ ស៊ូ ខេមរិន្ទ សម្រាប់​ចំណង​ជើង​មួយ​នេះ! ^^*

ចុច​លើ​រូប​ដើម្បី​អាន



ខែកញ្ញា 10, 2010 at 11:10 ល្ងាច មតិ 9

អត្ថបទ​ចាស់​ជាង​នេះ​


ការបន្ទាន់សម័យ Twitter

Instagram

ខែ​ឧសភា 2020
អា ព្រ សុ
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

បណ្ណសារ


%d bloggers like this: