Posts filed under ‘ខ្ញុំ​គឺ​អញ្ចឹង!’

ថ្ងៃ​ពុធ ទី​១៣ ឧសភា ២០២០

ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ដឹង​ខ្លួន​នា​ម៉ោង​៥​កន្លះ​ព្រឹក​ដោយ​សំឡេង​ភ្លៀង​ធ្លាក់​។ ភ្លៀង​ធ្លាក់​ខ្លាំង​ដូច​គេ​ហែក​មេឃ​។ សីតុណ្ហភាព​ក្នុង​បន្ទប់​គេង​ដែល​ត្រជាក់​ស្រាប់​ហើយ ប្រែ​ជា​ត្រជាក់​ឡើង​មួយ​កម្រិត​ថែម​ទៀត​។ ខ្ញុំ​ទាញ​ភួយ​ក្រាស់​មក​ដណ្ដប់​ខ្លួន​រួច​សំងំ​ស្ដាប់​សំឡេង​ទឹក​ភ្លៀង​ធ្លាក់​ប៉ះ​ដំបូល​ស័ង្គសី​យ៉ាង​គំហុក​។

បួន​ប្រាំ​ថ្ងៃ​មក​ហើយ​ដែល​មេឃ​ចេះ​តែ​ស្រទំ​ជាប់.. ខ្ញុំ​រំពឹង​រាល់​ថ្ងៃ​ថា​មេឃអាច​នឹង​​ភ្លៀង ប៉ុន្តែ​មេឃ​មិនដែល​​ភ្លៀង​ទេ​។ គឺ​ទាល់​តែ​ថ្ងៃ​នេះ​ទើប​មេឃ​ភ្លៀងហើយ​ភ្លៀង​ខ្លាំង​មែន​ទែន ដូច​មនុស្ស​ដែល​ទ្រាំ​ទប់​អារម្មណ៍​ខ្លួន​ឯង​លែង​ជាប់​។ តើ​នរណា​ដឹង​ថា​ភ្លៀង​គិត​អី? គ្មាន​ទាល់​តែ​សោះ​។

ខ្ញុំ​ដេក​ស្ដាប់​សូរ​ទឹក​ភ្លៀង​មួយ​សន្ទុះ​ធំ​ទម្រាំ​ដាច់​ចិត្ត​ក្រោក​នៅ​ម៉ោង​៦​ព្រឹក ដើម្បី​​រៀបចំ​ខ្លួន​ទៅ​ធ្វើ​ការ​។ ​ក្នុង​ចិត្ត​ចេះ​តែ​នឹក​ទៅ​ដល់​អ្នក​រួម​ការងារ​ដែល​ត្រូវ​ងើប​ទៅ​ដឹក​នាំ​កម្មវិធី​ព័ត៌មាន​ពេល​ព្រឹក.. ថ្ងៃ​នេះ​ច្បាស់​ជា​ត្រូវ​ទទឹក​ទឹក​ភ្លៀង​ចៀស​មិន​រួច!

ខែ​ឧសភា 13, 2020 at 10:41 ព្រឹក បញ្ចេញមតិ

Cold Brew Update

It turns out well. ☕

ខែ​មេសា 17, 2020 at 6:32 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

Cold Brew

Thursday, 16 April, 2020

I tried buying the cold brew bottle from Hong Kong, but this whole pandemic thing isn’t making thing as easy as it used to be

Today, I decided to give Cold Brew a try manually. I hope it works. We’ll see tomorrow.

Fingers crossed!

ខែ​មេសា 16, 2020 at 6:03 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

កក់​ខែ

យូរ​ប៉ុណ្ណា​ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​ខានឮ​សូរ​ទឹក​ភ្លៀង? កាលពី​ខែ​កញ្ញា​ឆ្នាំ​មុន មាន​សប្ដាហ៍​មួយ​នោះ ភ្លៀង​ធ្លាក់​រាល់​ថ្ងៃ​។ សូម្បី​ខ្ញុំ​ដែល​ចូល​ចិត្ត​ភ្លៀង​ក៏​ធុញ​នឹង​ភ្លៀង​ដែរ.. តែ​ពីរ​បី​ថ្ងៃ​នេះ ខ្ញុំ​បន់​ឲ្យ​មេឃ​ភ្លៀង។ ខ្ញុំ​នឹកតំណក់​ទឹក​ភ្លៀង នឹក​​សូរ​ទឹក​ភ្លៀង នឹក​ក្លិន​ទឹក​ភ្លៀង​ពេល​ធ្លាក់​មក​ប៉ះ​ថ្នល់​កៅស៊ូ..

យប់​ម៉ិញ នៅ​ភ្នំពេញ​មាន​ភ្លៀង​កក់​ខែ​មួយ​មេ​តូច។ យប់​ពេក.. ខ្ញុំរៀបចូល​គេងទៅ​ហើយ​។ បើ​មេឃ​ភ្លៀង​ពេល​ខ្ញុំ​កំពុង​បើក​ឡាន​ស្ដាប់​ភ្លេង មិន​ដឹង​ជា​ល្អ​យ៉ាង​ណា​ទេ​។

ចិត្ត​មនុស្ស​ពិត​ជា​រេរា​ដូច​ចុង​ស្រល់​មែន​។ ពេល​ភ្លៀង​ញឹក​ពេក ធុញ​នឹង​ភ្លៀង​។ លុះ​ដល់​មេឃ​លែង​ភ្លៀង បែរ​ជា​នឹក រួច​បន់​ឲ្យ​ភ្លៀង​ទៅ​វិញ​៕

ខែ​មេសា 9, 2020 at 11:33 ព្រឹក បញ្ចេញមតិ

អារម្មណ៍ ទឹក​ភ្នែក និង​សេចក្ដី​សុខ

២៩ កុម្ភៈ ២០២០

ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ដឹក​ខ្លួន​ពី​ដំណេក​នៅ​ម៉ោង​៥​កន្លះ​ព្រឹក​ រួច​ប្រឹង​ងើប​ពី​គ្រែ​ទៅ​បន្ទប់​ទឹក​ដើម្បី​លុប​លាង​ខ្លួន​។ ក្នុង​បន្ទប់​ទឹក នៅ​ពី​មុខ​​កញ្ចក់ ខ្ញុំ​ប្រឹង​សម្លឹង​មើល​មុខ​ខ្លួន​ឯង។ ក្រោម​ភ្នែក​ខ្ញុំ​អន់​ខ្មៅ​បន្តិច​ហើយ ប៉ុន្តែ​ត្របក​ភ្នែក​បែរ​ជា​ហើម​ស្ពុល​ទៅ​វិញ។ យប់​ម៉ិញ ត្បិត​តែ​បាន​ដេក​ខ្លះ​ដោយ​សារ​អំណាច​ថ្នាំ​ តែ​ទម្រាំ​ដេក​លក់ ទឹក​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ហូរ​ជោគ​ខ្នើយ​។

ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​មាន​អារម្មណ៍ច្រើន ហើយ​ឡើង​ចុះ​លឿន​ចាប់​មិន​សូវ​ជាប់​។ រឿង​រ៉ាវ​បន្តិច​បន្តួច​ឆាប់​ប៉ះពាល់​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​ណាស់ អ៊ីចឹង​ហើយ ម្ង៉ៃ​ៗ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បែង​ពេល​និង​កម្លាំង​មួយ​ផ្នែក​ទុក​សម្រាប់​តាម​ដាន​និង​គ្រប់​គ្រង​អារម្មណ៍​ខ្លួន​ឯង​។ ប៉ុន្តែ​ការងារ​នេះ​មិន​ងាយ​ស្រួល​ពេក​ទេ​។ បើ​ខ្ញុំ​មាន​កម្លាំង បាន​ញ៉ាំ និង​គេង​គ្រប់​គ្រាន់.. ខ្ញុំ​អាច​បំពេញ​វា​បាន​ល្អ.. តែ​យប់​ម៉ិញ ខ្ញុំ​គ្មាន​កម្លាំង​សោះ​តែ​ម្ដង ដែល​ជា​ហេតុ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​អន់​ចិត្ត​នឹង​អ្នក​ដទៃ​រហូត​ដេក​យំ​។ តើ​ខ្ញុំ​ខ្វល់​ខ្វាយ​ពី​មនុស្ស​ជុំ​វិញខ្លួន​ច្រើន​ពេក​មែន​ទេ? ពួកម៉ាក​ខ្ញុំ​ជា​ច្រើន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​នឹង​រស់​នៅ​មាន​ក្ដីសុខ​ជាង​នេះ បើ​ខ្ញុំ​ចេះ​ស្រឡាញ់​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​ដូច​ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​អ្នក​ដទៃ​។

តើ​គេ​អាច​ស្រឡាញ់​ខ្លួន​ឯង… បាន​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច? បើ​សំណួរ​នេះ​ជា​វិញ្ញាសារ​ប្រឡង ខ្ញុំ​ច្បាស់​ជា​ប្រឡង​មិន​ជាប់​ទេ​។ ផ្ទុយ​មក​វិញ បើ​វិញ្ញាសារ​សួរ​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គេ​ត្រូវ​ខ្វល់​ពី​អ្នក​ដទៃ? ខ្ញុំ​ប្រាកដ​ថា ចម្លើយ​របស់​ខ្ញុំ​អាច​ស្រូប​យក​ពិន្ទុ​បាន​មួយ​ពាន់​លើ​មួយ​រយ​។

គេ​ថា ចេះ​ស្រឡាញ់​ខ្លួន​ឯង​ទើប​មាន​ក្ដីសុខ? ចុះ​បើ​ក្ដី​សុខ​របស់​ខ្ញុំ​ឋិត​នៅ​លើ​ការ​ផ្ដល់​ភាព​កក់​ក្ដៅ សេចក្ដី​ស្រឡាញ់ និង​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​លើ​អ្នក​ដទៃ? សេចក្ដី​វិនិច្ឆ័យ​ចំពោះ​សេចក្ដី​សុខ​ពិត​ជា​ពិបាក​ធ្វើ​មែន!

រចនា

ខែ​កុម្ភៈ 29, 2020 at 12:51 ល្ងាច មតិ ១

Marriage Story..

It’s Valentine’s Day. Normally, I would spend my evening after work watching The Newsroom S1E5. But this year I went out of my comfort zone. I decided to give Marriage Story a try.

Before getting into the movie itself, I should address my perspective toward marriage. I’m not against marriage or anything. I am actually afraid of it. Whenever I attend a marriage reception aka wedding, I always admire the couple especially the bride.

In my humble opinion, Marriage takes a lot of commitment. When one gets married, she/he typically gives up her/his individual life. People think that marriage is the end of everything. Something like The couple can finally live together/sleep with each other legally. But to me, marriage is only the beginning.

If you’re doing it good, and if you’re lucky enough, if you’re love each other equally, marriage is beautiful. To some people, Marriage is a disaster. I’ve got friends whose marriages turn sour.. and I’m afraid of that so much that I don’t really want to get married at all..

Enough about me, let’s get to the movie. Marriage story is beautiful. It begins by the narrative of a couple which is in a stage of separation. 40 seconds into the movie, I cried. They love each other so much, know about each other so much, and watching the couple breaking up, getting a divorce, is beyond my comprehension..

Marriage story is the story of us all.. It’s about life as a couple, parents.. It’s about us living our dreams, or not at all.. There’s nothing such as the best of both world..

ខែ​កុម្ភៈ 14, 2020 at 11:51 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

បាយ-ផូ-ឡា

«ទៅ​តាំង​សមាធិ​បួន​ដប់​ថ្ងៃ​ទៅ! ជឿ​បង មក​វិញ​ដឹង​តែ​ធូរ​ហើយ!»

«មក​ពី​យើង​ហ្នឹង​នៅ​ម្នាក់​ឯង​ច្រើន​ពេក។ បើ​យើង​ចេញ​ដើរ​លេង​លម្ហែ​ខួរ​ក្បាល​ជាមួយ​មិត្តភក្តិ​ខ្លះ​ ក៏​យើង​មិន​ធ្លាក់​ខ្លួន​ដុន​ដាប​ដល់​ម្ល៉ឹង​ដែរ!»

«ការងារ​អូន​ត្រូវ​ប្រឈម​នឹង​ស្ត្រេស​ច្រើន។ បើ​ទ្រាំ​ទ្រ​មិន​រួច​ទេ អូន​គួរ​តែ​ប្ដូរ​អាជីព​ទៅ​ធ្វើ​អ្វី​ផ្សេង​ទៅ! បង​មាន​ពួកម៉ាក​មួយ​ដូច​អូន​ឯង​ដែរ។ ពេល​គាត់​ប្ដូរ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​មិន​សូវ​ស្ត្រេស អារម្មណ៍​គាត់​ក៏​ធូរ​ទៅ​តាម​ហ្នឹង​ដែរ​..»

ខ្ញុំ​អង្គុយ​អាន​ខំមិន​នៃ​មនុស្ស​ប្លែក​មុខ​រាប់​សិប​​នាក់​ដែល​ចូល​មក​សរសេរ​នៅ​លើ​ហ្វេសប៊ុក​របស់​ខ្ញុំ ក្រោយ​ពេល​ខ្ញុំ​ត្អូញ​ត្អែរ​ពី​ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត ដែល​កំពុង​ធ្លាក់​ចុះ​ក្រោម​សូន្យ​។ ជា​បឋម ខ្ញុំ​នឹក​អរគុណ​ដល់​អ្នក​ទាំង​នោះ ក្រោយ​មក​អស់​សំណើច និង​ចុង​ប៉ូច​បង្អស់​គឺ​ជ្រេញ​។

អរគុណ ដែល​ពួក​គេ​អាណិត​និង​មាន​ចិត្ត​សន្ដោស​ប្រណី​ចំពោះ​អ្នក​មាន​ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត​។ អស់​សំណើច ចំពោះខ្លួន​ឯង​ដែល​ជោរ​សរសេរ​តម្អូញ​លើ​ហ្វេសប៊ុក បើ​ទោះ​ជា​ដឹង​ហើយ​ថា វា​គ្មាន​ជួយ​អ្វី​បាន​ក៏​ដោយ​។ ចំណែក​ចុង​ក្រោយ ខ្ញុំ​ជ្រេញ​។ ជ្រេញ​ពេល​ឃើញ​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន តាំង​ខ្លួន​ជា​អ្នក​ចេះ ផ្ដល់​យោបល់​ឲ្យ​ធ្វើ​នេះ ឬ​ធ្វើ​នោះ ដោយ​ធានា​ថា យោបល់​គេ​នោះ ច្បាស់​ជា​ជួយ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​រណ្ដៅ​ទុក្ខ​នេះ​បាន​។

ព្រះ​ម្ចាស់​ថ្លៃ​អឺយ​! គេ​សរសេរ​រៀបរាប់​ប្រាប់​ដូច​វេជ្ជបណ្ឌិត​ដែល​កំពុង​ចេញ​វេជ្ជបញ្ជា​ឲ្យ​អ្នក​ជំងឺ។ តើ​គេ​ស្គាល់​ជំងឺ​ខ្ញុំ​ច្បាស់​លាស់​ប៉ុណ្ណា បើ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ជំងឺ​ខ្លួន​ឯង​មិន​ទាន់​ទាំង​ស្គាល់​ជំងឺ​ខ្លួន​ឯង​ច្បាស់​ផង​នុះ? សូម្បី​តែ​គ្រូ​ពេទ្យ​ដែល​ខ្ញុំ​ទៅ​ជួប នៅ​ត្រូវ​ចំណាយ​ពេល​ស្ទង់​ថ្នាំ​ដាក់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​លេប.. ចុះ​ទម្រាំ​ពួក​គេ​ដែល​ជា​អ្នក​លេង​ហ្វេសប៊ុក?

ខ្ញុំ​មាន​ជំងឺ បាយ-ផូ-ឡា​។ ខ្ញុំ​ដឹង​ខ្លួន​ថា​មាន​ជំងឺ​នេះ​កាល​ពី​ឆ្នាំ​ទៅ​ម៉ិញ​។ គ្រូ​ពេទ្យ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា អ្នក​មាន​ជំងឺ​នេះ មាន​អារម្មណ៍​ប្រែ​ប្រួល​ខ្លាំង​ជាង​មនុស្ស​ធម្មតា​។ បើ​សប្បាយ គឺ​សប្បាយ​ខ្លាំង​។ លុះ​ដល់​កើត​ទុក្ខ​វិញ គឺ​ទុក្ខ​លើស​គេ​ទូល​ភ្នំ​ព្រះ​សុមេរុ​ទៅ​ទៀត​។ នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក​គិត​ត្រឹម​ឆ្នាំ​២០១៧ អ្នក​កើត​ជំងឺ​នេះ មាន​៤៦​លាន​នាក់ ឬ​ស្មើ​នឹង ០,៦​ភាគ​រយ​។ ចំណែក​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​វិញ គ្រូ​ពេទ្យ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា គាត់​ជួប​អ្នក​កើត​ជំងឺ​នេះ​តែ​៥-៦​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ គិតចាប់​តាំង​ពី​គាត់​ចេញព្យាបាល​ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត​​ជាង​២០​ឆ្នាំ​ប្លាយ​មក​នេះ​។

លោក​ពេទ្យ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា អ្នក​មាន​ជំងឺ​បាយផូឡា ត្រូវ​ផឹក​ថ្នាំ​អស់​មួយ​ជីវិត​។ ថ្នាំ​នេះ​មិន​មែន​ថ្នាំ​ស័ក្តិសិទ្ធ ដែល​នឹង​ទៅ​ផ្ដាច់​ឫស​រំលើង​គល់​ជំងឺ​បាយផូឡា​ឲ្យ​ជា​ស្រេច​ទេ​។ ថ្នាំ​គ្រាន់​តែ​ជួយ «រក្សាអារម្មណ៍» របស់​អ្នក​ជំងឺ​បាយផូឡា ឲ្យ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​កម្រិត «ដូច​គេ​ដូច​ឯង» ប៉ុណ្ណោះ​។

មួយ​ឆ្នាំ​កន្លង​ទៅ​នេះ ខ្ញុំ​លេប​ថ្នាំ​ដែល​ពេទ្យ​ឲ្យ​។ ថ្នាំ​ធ្វើ​ទុក្ខ៖ ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ដេក​មិន​លក់ ភ្នែក​បញ្ឈរ​ទល់​ភ្លឺ​។ ពេល​ខ្លះ​ទៀត ខ្ញុំ​ចង់​តែ​ដេក​លើ​គ្រែ មិន​ចង់​ងើប​ទៅ​ណា.. រាល់​ថ្ងៃ ខ្ញុំ​បាយ​មិន​បាន​។ គីឡូ​ប្រាណ​ខ្ញុំ​ស្រក​ស្រឺត​ៗ។ ខ្លួន​មាន​តែ​ស្បែក​ដណ្ដប់​ឆ្អឹង​។ ថ្ងៃ​ខ្លះ​ខ្ញុំ​សម្ងំ​យំ​មួយ​យប់​ទល់​ភ្លឺ.. លុះ​ព្រឹក​ឡើង ខ្ញុំ​ក៏​ចេះ​តែ​ញញឹម​ស៊ូ​ ធ្វើ​ពុត​ដូច​គ្មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង​។ ឱ​! គួរ​ឲ្យ​ស្រណោះ​ជីវិត! ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចង់​រស់​ប៉ុណ្ណោះ ហេតុ​អ្វី​ក៏​វា​វេទនា​យ៉ាង​នេះ?

ខ្ញុំ​ធ្វើ​អ្វី​ខ្លះ​ដើម្បី​គ្រាន់​តែ​មាន​ឱកាស​ដក​ដង្ហើម​រាល់​ថ្ងៃ តើ​មាន​នរណា​ដឹង? នរណា​ទៅ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​ព្យាយាម​ហើយ ធ្វើ​សមាធិ, ជួប​មិត្ត​ភក្តិ, ប្រឹង​ប្រែង​ធ្វើ​ការ​បន្លប់, ឬ​សូម្បី​តែ​ឈប់​សម្រាក.. វិធី​ដែល​ប្រើ​ការ​បាន​ជាមួយ​គេ តើ​ប្រាកដ​ទេ​ថា​វា​ប្រើ​ការ​បាន​ដែរ​ជាមួយ​ខ្ញុំ? ពេល​ខ្លះ ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចង់​មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​យល់​ពី​អ្វី​ទាំង​អស់​នេះ​៖ យល់​ថា​ខ្ញុំ​មាន​ជំងឺ។ ខ្ញុំ​គ្មាន​ចង់​បាន​ការ​ប្រតិបត្តិ​ថ្នាក់​ថ្នម​អី​ពិសេស​ទេ។ បើ​អ្នក​មិន​មែន​ជា​គ្រូ​ពេទ្យ​ទេ សូម​កុំ​វិនិច្ឆ័យ​ខ្ញុំ។ គ្រាន់​តែ​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ, ជជែក​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ពី​មេឃ ពី​ផ្កាយ ពី​សៀវភៅ ពី​កុន ពី​ភ្លេង.. ពី​អ្វី​ក៏​បាន​។ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ភ្លេច​ថា ខ្ញុំ​មាន​ជំងឺ នោះ​ជំងឺ​ខ្ញុំ​នឹង​ធូរ​ស្រាល​ដោយ​ឯកឯង​មិន​ខាន​ឡើយ​៕

 

 

ភ្នំពេញ, ថ្ងៃទី​២២ ខែ​ធ្នូ ឆ្នាំ​២០១៩

ខែធ្នូ 22, 2019 at 2:17 ល្ងាច មតិ 4

អត្ថបទ​ចាស់​ជាង​នេះ​


ការបន្ទាន់សម័យ Twitter

Instagram

ខែ​ឧសភា 2020
អា ព្រ សុ
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

បណ្ណសារ


%d bloggers like this: