បាយ-ផូ-ឡា

«ទៅ​តាំង​សមាធិ​បួន​ដប់​ថ្ងៃ​ទៅ! ជឿ​បង មក​វិញ​ដឹង​តែ​ធូរ​ហើយ!»

«មក​ពី​យើង​ហ្នឹង​នៅ​ម្នាក់​ឯង​ច្រើន​ពេក។ បើ​យើង​ចេញ​ដើរ​លេង​លម្ហែ​ខួរ​ក្បាល​ជាមួយ​មិត្តភក្តិ​ខ្លះ​ ក៏​យើង​មិន​ធ្លាក់​ខ្លួន​ដុន​ដាប​ដល់​ម្ល៉ឹង​ដែរ!»

«ការងារ​អូន​ត្រូវ​ប្រឈម​នឹង​ស្ត្រេស​ច្រើន។ បើ​ទ្រាំ​ទ្រ​មិន​រួច​ទេ អូន​គួរ​តែ​ប្ដូរ​អាជីព​ទៅ​ធ្វើ​អ្វី​ផ្សេង​ទៅ! បង​មាន​ពួកម៉ាក​មួយ​ដូច​អូន​ឯង​ដែរ។ ពេល​គាត់​ប្ដូរ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​មិន​សូវ​ស្ត្រេស អារម្មណ៍​គាត់​ក៏​ធូរ​ទៅ​តាម​ហ្នឹង​ដែរ​..»

ខ្ញុំ​អង្គុយ​អាន​ខំមិន​នៃ​មនុស្ស​ប្លែក​មុខ​រាប់​សិប​​នាក់​ដែល​ចូល​មក​សរសេរ​នៅ​លើ​ហ្វេសប៊ុក​របស់​ខ្ញុំ ក្រោយ​ពេល​ខ្ញុំ​ត្អូញ​ត្អែរ​ពី​ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត ដែល​កំពុង​ធ្លាក់​ចុះ​ក្រោម​សូន្យ​។ ជា​បឋម ខ្ញុំ​នឹក​អរគុណ​ដល់​អ្នក​ទាំង​នោះ ក្រោយ​មក​អស់​សំណើច និង​ចុង​ប៉ូច​បង្អស់​គឺ​ជ្រេញ​។

អរគុណ ដែល​ពួក​គេ​អាណិត​និង​មាន​ចិត្ត​សន្ដោស​ប្រណី​ចំពោះ​អ្នក​មាន​ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត​។ អស់​សំណើច ចំពោះខ្លួន​ឯង​ដែល​ជោរ​សរសេរ​តម្អូញ​លើ​ហ្វេសប៊ុក បើ​ទោះ​ជា​ដឹង​ហើយ​ថា វា​គ្មាន​ជួយ​អ្វី​បាន​ក៏​ដោយ​។ ចំណែក​ចុង​ក្រោយ ខ្ញុំ​ជ្រេញ​។ ជ្រេញ​ពេល​ឃើញ​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន តាំង​ខ្លួន​ជា​អ្នក​ចេះ ផ្ដល់​យោបល់​ឲ្យ​ធ្វើ​នេះ ឬ​ធ្វើ​នោះ ដោយ​ធានា​ថា យោបល់​គេ​នោះ ច្បាស់​ជា​ជួយ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​រណ្ដៅ​ទុក្ខ​នេះ​បាន​។

ព្រះ​ម្ចាស់​ថ្លៃ​អឺយ​! គេ​សរសេរ​រៀបរាប់​ប្រាប់​ដូច​វេជ្ជបណ្ឌិត​ដែល​កំពុង​ចេញ​វេជ្ជបញ្ជា​ឲ្យ​អ្នក​ជំងឺ។ តើ​គេ​ស្គាល់​ជំងឺ​ខ្ញុំ​ច្បាស់​លាស់​ប៉ុណ្ណា បើ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ជំងឺ​ខ្លួន​ឯង​មិន​ទាន់​ទាំង​ស្គាល់​ជំងឺ​ខ្លួន​ឯង​ច្បាស់​ផង​នុះ? សូម្បី​តែ​គ្រូ​ពេទ្យ​ដែល​ខ្ញុំ​ទៅ​ជួប នៅ​ត្រូវ​ចំណាយ​ពេល​ស្ទង់​ថ្នាំ​ដាក់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​លេប.. ចុះ​ទម្រាំ​ពួក​គេ​ដែល​ជា​អ្នក​លេង​ហ្វេសប៊ុក?

ខ្ញុំ​មាន​ជំងឺ បាយ-ផូ-ឡា​។ ខ្ញុំ​ដឹង​ខ្លួន​ថា​មាន​ជំងឺ​នេះ​កាល​ពី​ឆ្នាំ​ទៅ​ម៉ិញ​។ គ្រូ​ពេទ្យ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា អ្នក​មាន​ជំងឺ​នេះ មាន​អារម្មណ៍​ប្រែ​ប្រួល​ខ្លាំង​ជាង​មនុស្ស​ធម្មតា​។ បើ​សប្បាយ គឺ​សប្បាយ​ខ្លាំង​។ លុះ​ដល់​កើត​ទុក្ខ​វិញ គឺ​ទុក្ខ​លើស​គេ​ទូល​ភ្នំ​ព្រះ​សុមេរុ​ទៅ​ទៀត​។ នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក​គិត​ត្រឹម​ឆ្នាំ​២០១៧ អ្នក​កើត​ជំងឺ​នេះ មាន​៤៦​លាន​នាក់ ឬ​ស្មើ​នឹង ០,៦​ភាគ​រយ​។ ចំណែក​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​វិញ គ្រូ​ពេទ្យ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា គាត់​ជួប​អ្នក​កើត​ជំងឺ​នេះ​តែ​៥-៦​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ គិតចាប់​តាំង​ពី​គាត់​ចេញព្យាបាល​ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត​​ជាង​២០​ឆ្នាំ​ប្លាយ​មក​នេះ​។

លោក​ពេទ្យ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា អ្នក​មាន​ជំងឺ​បាយផូឡា ត្រូវ​ផឹក​ថ្នាំ​អស់​មួយ​ជីវិត​។ ថ្នាំ​នេះ​មិន​មែន​ថ្នាំ​ស័ក្តិសិទ្ធ ដែល​នឹង​ទៅ​ផ្ដាច់​ឫស​រំលើង​គល់​ជំងឺ​បាយផូឡា​ឲ្យ​ជា​ស្រេច​ទេ​។ ថ្នាំ​គ្រាន់​តែ​ជួយ «រក្សាអារម្មណ៍» របស់​អ្នក​ជំងឺ​បាយផូឡា ឲ្យ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​កម្រិត «ដូច​គេ​ដូច​ឯង» ប៉ុណ្ណោះ​។

មួយ​ឆ្នាំ​កន្លង​ទៅ​នេះ ខ្ញុំ​លេប​ថ្នាំ​ដែល​ពេទ្យ​ឲ្យ​។ ថ្នាំ​ធ្វើ​ទុក្ខ៖ ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ដេក​មិន​លក់ ភ្នែក​បញ្ឈរ​ទល់​ភ្លឺ​។ ពេល​ខ្លះ​ទៀត ខ្ញុំ​ចង់​តែ​ដេក​លើ​គ្រែ មិន​ចង់​ងើប​ទៅ​ណា.. រាល់​ថ្ងៃ ខ្ញុំ​បាយ​មិន​បាន​។ គីឡូ​ប្រាណ​ខ្ញុំ​ស្រក​ស្រឺត​ៗ។ ខ្លួន​មាន​តែ​ស្បែក​ដណ្ដប់​ឆ្អឹង​។ ថ្ងៃ​ខ្លះ​ខ្ញុំ​សម្ងំ​យំ​មួយ​យប់​ទល់​ភ្លឺ.. លុះ​ព្រឹក​ឡើង ខ្ញុំ​ក៏​ចេះ​តែ​ញញឹម​ស៊ូ​ ធ្វើ​ពុត​ដូច​គ្មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង​។ ឱ​! គួរ​ឲ្យ​ស្រណោះ​ជីវិត! ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចង់​រស់​ប៉ុណ្ណោះ ហេតុ​អ្វី​ក៏​វា​វេទនា​យ៉ាង​នេះ?

ខ្ញុំ​ធ្វើ​អ្វី​ខ្លះ​ដើម្បី​គ្រាន់​តែ​មាន​ឱកាស​ដក​ដង្ហើម​រាល់​ថ្ងៃ តើ​មាន​នរណា​ដឹង? នរណា​ទៅ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​ព្យាយាម​ហើយ ធ្វើ​សមាធិ, ជួប​មិត្ត​ភក្តិ, ប្រឹង​ប្រែង​ធ្វើ​ការ​បន្លប់, ឬ​សូម្បី​តែ​ឈប់​សម្រាក.. វិធី​ដែល​ប្រើ​ការ​បាន​ជាមួយ​គេ តើ​ប្រាកដ​ទេ​ថា​វា​ប្រើ​ការ​បាន​ដែរ​ជាមួយ​ខ្ញុំ? ពេល​ខ្លះ ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចង់​មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​យល់​ពី​អ្វី​ទាំង​អស់​នេះ​៖ យល់​ថា​ខ្ញុំ​មាន​ជំងឺ។ ខ្ញុំ​គ្មាន​ចង់​បាន​ការ​ប្រតិបត្តិ​ថ្នាក់​ថ្នម​អី​ពិសេស​ទេ។ បើ​អ្នក​មិន​មែន​ជា​គ្រូ​ពេទ្យ​ទេ សូម​កុំ​វិនិច្ឆ័យ​ខ្ញុំ។ គ្រាន់​តែ​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ, ជជែក​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ពី​មេឃ ពី​ផ្កាយ ពី​សៀវភៅ ពី​កុន ពី​ភ្លេង.. ពី​អ្វី​ក៏​បាន​។ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ភ្លេច​ថា ខ្ញុំ​មាន​ជំងឺ នោះ​ជំងឺ​ខ្ញុំ​នឹង​ធូរ​ស្រាល​ដោយ​ឯកឯង​មិន​ខាន​ឡើយ​៕

 

 

ភ្នំពេញ, ថ្ងៃទី​២២ ខែ​ធ្នូ ឆ្នាំ​២០១៩

ខែធ្នូ 22, 2019 at 2:17 ល្ងាច មតិ 4

ARE YOU HAPPY?

Dear BIPOLAR,

Are you happy now? Because of you, I have been crying everyday for the past week. It’s not unprecedented, yet it’s still miserable.

I’m tired. I really am. I am thinking of  giving this fight up. Surrender myself. How about I let you consumes all of me: my body and my soul.

I hate you.

ខែធ្នូ 21, 2019 at 2:30 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

Venus, Jupiter and Us

Last month, astrophiles around the world got fired up about the conjunction of Venus and Jupiter – the sky’s two brightest planets. I, too, witnessed the conjunction while I was on vacation out of town.

From November 25 until early December, I watched the two planets came close, then departed from each other again. They grew apart rapidly. Within a few nights, there was so much space between them.. That’s sad. I couldn’t help but thinking about us.

You and Me, we’re just like Venus and Jupiter, maybe a bit luckier. While the two planets get to meet on average once a year, we, on the other hand, can make our meetings happen more frequent, though not as often as it should be.

I don’t know about you, but I’ve been counting days. A bit discouraged knowing it takes another hundred plus days until I can get back in your arms again. Yet thinking about your tight hug, so tight that all my broken pieces fit back together, I know it’s worth the wait.

Across the globe, I am so blessed to have you. Thank you for everything, Love.

Till we meet again!

20191128-1190963

Venus, Jupiter, and Lunar showed up at dusk during my boat ride along Tatai River, Koh Kong, Cambodia.

 

ខែធ្នូ 9, 2019 at 3:28 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

..to be Hypomania?

I woke up at 2.30am. The room was dark. My audiobook was still on. Yes, I fell asleep to Tom Clancy’s The Hunt for Red October and I knew that moment that I need to go back to Chapter 7 and listen to it all over again. Guilty!

Upon turning off the audiobook on the phone, I saw his texts. It’s the routine: he texts once he gets home after work. I usually reply him when I see it in the morning. But he’s already asleep by then. I guess me waking up in the middle of the night like tonight comes in handy for us: we get to talk more.

“M up” I replied. He paused his documentary and we texted a little bit about everything, from weather to books and weekend plans.. Small talks until he asked “How is it like to be hypomania?”

His question struck me a little. No one asks me that. I understand my condition but explaining it to someone else is tough. I tried anyway. It may not be the right answer to his question but it feels great knowing someone cares and wants to at least understand my condition better. I’ve never wanted special treatment though I’m sick. Just a bit of understanding is more than enough.

Baby, if you’re reading this, Je t’aime!

ខែតុលា 26, 2019 at 12:50 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

ភ្លៀង​ទៀត​ហើយ..

ម៉ោង​១​កន្លះ​រសៀល​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ ខ្ញុំ​កំពុង​អង្គុយ​សរសេរ​អត្ថបទ​វិភាគ​ថ្មី​សម្រាប់​ចាក់​ផ្សាយ​នា​ព្រឹក​ថ្ងៃ​ចន្ទ​ស្អែក​។ មែន​ទែន​ទៅ ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច​អត្ថបទ​មួយ​ហើយ​សម្រាប់​ថ្ងៃ​ចន្ទ​នុះ ក្នុង​ប្រធាន​រឿង​សង្គម​។ លុះ​មក​ដល់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​នេះ ស្រាប់​តែ​មាន​រឿង​នយោបាយ​ថ្មី​ស្ដី​ពី​គណបក្ស​រាជានិយម​ចង់​រួបរួម​គ្នា។ ខ្ញុំ​សម្រេច​ថា​សរសេរ​អត្ថបទ​វិភាគ​ថ្មី​ស្ដី​ពី​រឿង​នេះ​។ ខ្ញុំ​រលឹក​អត្ថបទ​វិភាគ​សេណារីយោ​នយោបាយ​ស្រុក​ខ្មែរ ដែល​ខ្ញុំ​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​លែង​បាន​សរសេរ​យូរ​ក្រែល​ហើយ​។

សំឡេង​កម្មវិធី​ព័ត៌មាន​អណ្ដែត​ពី​វិទ្យុ​ដែល​ខ្ញុំ​បើក​ចោល.. ខួរ​ក្បាល​របស់​ខ្ញុំ​កំពុង​ជ្រើស​រើស​ពាក្យ​មក​សរសេរ​ដោយ​ប្រយ័ត្ន។ ក្នុង​ពេល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ស្ថានភាព Writer’s Block, ខ្ញុំ​ក៏ងាក​ចេញ​ពី​អេក្រង់​កុំព្យូទ័រ ទៅ​មើល​មេឃតាម​ជញ្ជាំង​កញ្ចក់​ដែល​នៅ​ក្រោយ​ខ្នង។

នៅ​លើ​កញ្ចក់ តំណក់​ទឹក​តូច​ៗ​ប្រណាំង​គ្នា​ធ្លាក់​ចុះ​ក្រោម​តាម​ទំនាញ​ផែន​ដី។ ខ្ញុំ​នឹក​ម្នាក់​ឯង​ក្នុង​ចិត្ត៖ «ភ្លៀង​ទៀត​ហើយ..»

នៅ​ភ្នំពេញ ភ្លៀង​ពេញ​មួយ​សប្ដាហ៍​ហើយ។ ភ្លៀង​រាល់​ថ្ងៃ​។ សូម្បី​តែ​ខ្ញុំ​ដែលជា​មនុស្ស​​ចូល​ចិត្ត​ភ្លៀង ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ធុញ​ទ្រាន់​ដែរ​។ ប៉ុន្តែ​មួយ​រំពេច ខ្ញុំ​នឹក​ដល់​អ្នក​និពន្ធ​រុស្ស៊ី Vladimir Nabokov ដែល​ធ្លាប់​សរសេរ​ពី​ភ្លៀង​ថា៖ «កុំ​ស្អប់​ភ្លៀង.. ព្រោះ​ភ្លៀង​មិន​ចេះ​ធ្លាក់​បញ្ច្រាស់​ឡើង​លើ​ឡើយ!»

ខ្ញុំ​ងើប​ទៅ​ទាញ​ស្លាប​ព្រិល​ឡើង​ផុត​ពី​ជញ្ជាំង​កញ្ចក់ រួច​ដាក់​បង្គុយ​សម្លឹង​ផ្ទៃ​មេឃ​ពណ៌​ប្រផេះ និង​លម្អង​ភ្លៀង​ដែល​បង្អុរ​ចុះ​មក​ទាំង​កណ្ដាល​ថ្ងៃ​ត្រង់​។ មាន​សត្វ​ស្លាប​តូច​មួយ ហើរ​ជ្រែក​ទឹក​ភ្លៀង ប្រហែល​ជា​តម្រង់​រក​កន្លែង​ជ្រក​។ អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​អណ្ដែត​ទៅ​ឆ្ងាយ..

ខ្ញុំ​នឹក​ដល់​ប្រលោមលោក​ដែល​ខ្ញុំ​អាន​កាល​ពី​យប់​ម៉ិញ។ «បិសាច» ជា​ចំណង​ជើង​។ អ្នក​និពន្ធថៃ សេនីយ៍ សោវពង្ស សរសេរ​រឿង​នេះ ដោយ​ផ្ដោត​លើ​ស្នេហា​ឆ្លង​វណ្ណៈ រវាង​ រាជនី យុវតី​កូន​គហិបតី​ដែល​ព្យាយាម​តស៊ូ​ជំនះ​នឹង​គំនាប​គ្រួសារ និង សាយ សីមា កម្លោះ​កូន​អ្នក​ក្រ ធំ​ធាត់​ដឹង​ក្ដី​ដោយ​បាយ​កក​និង​ក្ដាម​ប្រៃ នៅ​ទី​ជនបទ​។

ខ្ញុំ​នឹក​ដល់​កុន​គំនូរ​ជីវចល​ជប៉ុន​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​បាន​មើល​រាប់​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​.. រឿង The Garden of Words របស់​សមិទ្ធករ​ភាពយន្ត Makoto Shinkai។ រឿង​នេះ​និយាយ​ពី​យុវជន​ម្នាក់​ដែល​ចេះ​តែ​គេច​មិន​ចូល​រៀន​រាល់​ពេល​ភ្លៀង រួច​ទៅ​សម្ងំ​នៅ​សួន​ច្បារ​មួយ​កន្លែង​។ គេ​បាន​ជួប​នឹង​នារី​វ័យ​ធ្វើ​ការ ដែល​អង្គុយ​មើល​ភ្លៀង ដោយ​មាន​​ស្រាបៀរ​ជាមួយ​សូកូឡា​កំដរ​មាត់​… ជួប​គ្នា​រាល់​ពេល​ភ្លៀង ហើយ​ទាំង​ពីរ​នាក់​ក៏​ចាប់​ស្រឡាញ់​គ្នា​។

ខ្ញុំ​នឹក​ដល់​ដែរ រឿង​ប្រលោម​លោក ស្នេហា​បាក់​ស្លាប។ ​អ្នក​និពន្ធ កាលីស៊ីបប្រង់​ បាន​សរសេរ​រៀប​រាប់​ពីបេះដូង​បែក​បាក់ ពី​​វេទនារម្មណ៍​របស់​កម្លោះ​ស៊ីបប្រង់ នៅ​ពេលសែលម៉ា ជា​សង្សារ​កម្សត់​ ​លា​ចាក​លោក​។

ចម្លែក​ដែរ.. ភ្លៀង​មាន​ឥទ្ធិពល​ចំពោះ​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​ដល់​ម្ល៉ឹង!

ខ្ញុំ​ងាក​ពី​ជញ្ជាំង​កញ្ចក់​មក​រក​ទ្វារ​បន្ទប់​ នៅ​ពេល​មិត្ត​រួម​ការងារ​ដើរ​ចូល​មក​ប្រាប់​ថា បាន​ទទួល​ទូរសព្ទ​ពី​មន្ដ្រី​គណបក្ស​មួយ.. ខ្ញុំស្ដាប់ ហើយ​ឆ្លៀត​ប្រាប់​អារម្មណ៍ខ្លួន​ឯង​ថា ដល់​ម៉ោង​ត្រូវ​ត្រឡប់​មក​ធ្វើ​ការ​វិញ​ហើយ!

ខែកញ្ញា 22, 2019 at 3:22 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

The Last Letter

04.04.19
A Hopeless Romance

This is another night I lay sleepless. Three months have passed. I have been questioning myself ten thousands things. My head came up with different scenarios which might have been the reason why we arrive this phase.

Tonight, even after the enlightened talk we had, I am questioning myself still, but with different queries: will I ever be able to move on? how do I do that? what if it takes years? will we be the same? what if we gave this a second chance? what if this thing could work if we tried a little more?

It’s stupid and I’m dumb, just like you always call me. First, I don’t know the answers to these questions. Second, even if I could answer them right, I would still fail this test.

My heart bleeds. This love is hopeless, yet I’m still hopeful. But I don’t have any choice now that you have already moved on. I know you want me to do the same, and deep down I know I have to. Yet, my pace is slow. Moving on has never been my favorite thing to do. I just need more time.

I need more time because ‘us’ special, and ‘you’ are different, at least to me. So, I beg you. Bare with me a little. This will end, eventually. I promise.

P.S. I know you hate long texts. Hence, this will probably the last letter I write you, my love.

Love,
Rain

 

ខែ​មេសា 5, 2019 at 3:37 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

មួយ​រយ​ម្ភៃ​ថ្ងៃ

មួយ​រយ​ម្ភៃ​ថ្ងៃ​ក្រោយ​ទទួល​ការ​ព្យាបាល ជំងឺ​ខ្ញុំ​នៅ​មិន​ទាន់​នឹង​នរ​នៅ​ឡើយ​។ ទី​១៖ ពេទ្យ​កំពុង​ស្ទង់​ថ្នាំ​ឲ្យ​ត្រូវ​នឹង​សភាព​ជំងឺ​ខ្ញុំ​។ ទី​២៖ ខ្ញុំ​ពុំ​បាន​លេប​ថ្នាំ និង​គោរព​បទ​បញ្ជា​ឲ្យ​បាន​ម៉ឺងម៉ាត់​។

មួយ​រយ​ម្ភៃ​ថ្ងៃ​មក​នេះ ខ្ញុំ​កើត​ទុក្ខ​ច្រើន​ជាង​សប្បាយ​។ ហើយ​ទោះ​ក្នុង​ពេល​សប្បាយ​ក៏​ដោយ ក៏​មាន​លាយ​ឡំ​ជាមួយ​ទុក្ខ​ក្នុង​នោះ​ដែរ​។ ចិត្ត​មនុស្ស​ពិបាកនិង​ស្មុគស្មាញ​ណាស់!

ខែមករា 13, 2019 at 9:04 ល្ងាច មតិ ១

អត្ថបទ​ចាស់​ជាង​នេះ​


ការបន្ទាន់សម័យ Twitter

Instagram

ខែមករា 2020
អា ព្រ សុ
« ធ្នូ    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

បណ្ណសារ


%d bloggers like this: