day two thousand and one hundred

i called it quit. and it took me months to come up with that decision. i couldn’t go any further. call me a weakling but i really couldn’t. we used to be each other’s everything, each other’s favorite. and then we changed. we could not bare each other’s faces. we didn’t seem to care about each other. the connection wasn’t there and we were failing.

fixing it was exhausting. i gave my best shots. but well, you know it wouldn’t work when i did it alone.

two thousand and one hundred. that’s a lot of days.. and it’s even more if you count the memories. i would never be able to erase everything, and i will not do it. but i will build new memories. the fresh ones that just for me so that i do not have to live under his shadow anymore.

two thousand and one hundred days, actually, you may say those days were wasted. yet to me, they were not wasted. only if i keep going on, that’s you can call it a waste..

 

Advertisements

ខែវិច្ឆិកា 15, 2017 at 5:49 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

Still Haunting Me

Dear Diary,

After three years, the depression hits me back again hard last week. On Friday, I came back from work, cried for two hours, and took sleeping pills so that I could escape the reality. A workaholic and hyper me all of sudden decided to hibernate two whole afternoons on my day off. The nap lasted for at least five hours. I stayed awake at night trying to convince myself not to take pills. People said it’s bad… Instead, I went to alcohol.

I lost my appetite. Not hungry, not wanting to eat. This morning, I came to a scale in front of my room, and boom! I lost 3kgs since Friday. Isn’t it shocking?

Three years ago, when depression exploded for the very first time, I lost 5kgs in weeks. I didn’t eat at all. And only sleep in my room after working hours. I did not talk to people, and no one could understand.

This time is so much different. I guess perhaps depression awareness is widespread to the extent that people start to understand and open up about depression more. I have friends who are also struggling with depression, and they are generous enough to tug me out of this condition before it’s too late.

It has been a few days, of course since Friday, that they picked me up at home late evening, grabbing a nice dinner (even though I didn’t eat much) and a few drinks. They made me split everything out and listened to me. I’m blessed.

I think I get better, not to the point of normality, but at least a step recover from my emotional breakdown Friday.

Hopefully, this won’t bring me anywhere near suicidal again. It’s still haunting me till now.

With loads of love,
Me, your long lost best friend

ខែតុលា 11, 2017 at 10:18 ព្រឹក បញ្ចេញមតិ

Knai Bang Chatt Resort

ខែកញ្ញា 28, 2017 at 2:36 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

ពេល​ចូល​វ័យ​២៥ឆ្នាំ

IMG_0255ខ្ញុំ​ទើប​ឈាន​ចូល​វ័យ​២៥​ឆ្នាំ​កាល​ពី​២ថ្ងៃ​មុន​។ គិត​ៗ​ទៅ ២៥​ឆ្នាំ​ថា​លឿន​ក៏​ត្រូវ​ ហើយ​បើ​​ចាត់ទុក​ថា​យូរ​ក៏​មិន​ខុស​ទាស់​ដែរ​។ ដើរលើ​​ផ្លូវ​ជីវិត​ឈាន​ដល់​ឆ្នាំ​ទី​​២៥ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា មាន​មេរៀន​ជីវិត​សំខាន់​ៗ​មួយ​ចំនួន​ដែល​អ្នក​អាយុ​២៥​ឆ្នាំ​រាល់​គ្នា​​សុទ្ធ​តែ​បាន​ឆ្លង​កាត់​។ ពេល​ខ្លះ ខ្ញុំ​គិត​ថា បើ​ខ្ញុំ​បាន​រៀន​មេរៀន​ជីវិត​អស់​នោះ​មុន​ពេល​ខ្ញុំ​ចូល​វ័យ​២៥​ឆ្នាំ ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​មាន​ជីវិត​ប្រសើរ​ជាង​នេះ​។ ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ទំនង​ជា​មិន​សូវ​ឈឺ​ចាប់ ឬ​ខក​ចិត្ត ឬ​អស់​សង្ឃឹម​ក្នុង​ជីវិត​ច្រើន​ដូច​កន្លង​មក​ទេ​។ ប៉ុន្តែ​ផ្ទុយ​មក​វិញ បើ​ខ្ញុំ​បាន​យល់​ពី​មេរៀន​ជីវិត​សំខាន់​ៗ​នោះ​មុន ខ្ញុំ​ក៏​ទំនង​ជា​ស្ដាយ​ក្រោយ​ដែរ ដែល​មិន​បានឈឺ​ចាប់ មិន​បាន​ខក​ចិត្ត ឬ​មិន​ដែល​អស់​សង្ឃឹម​។

យើង​មិន​អាច​ផ្គាប់​ចិត្ត​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​បាន​ទេ

ខ្ញុំ​ទើប​តែ​យល់​ពី​ការពិត​មួយ​នេះ តែ​បួន​ប្រាំ​ខែ​ប៉ុណ្ណោះ មុន​ពេល​ខ្ញុំ​ឈាន​ចូល​វ័យ​២៥​ឆ្នាំ​។ វា​ជា​មេរៀន​ដ៏​សំខាន់​មួយ​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​។ នោះ​ក៏​ព្រោះ​តែ តាំង​ពី​ដើម​មក ខ្ញុំ​តែង​តែ​ខ្វល់​ខ្វាយ​ចំពោះ​មតិ​របស់​អ្នក​ដទៃ​មក​លើ​ខ្លួន​ខ្ញុំ ឥរិយាបទ​របស់​ខ្ញុំ ឬ​ពាក្យ​សម្ដី​របស់​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​នឹក​ចង់​ធ្វើ​ខ្លួន​ឲ្យ​ប៉ះពាល់​នរណា ហើយ​ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​នរណា​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ដោយ​អចេតនា ខ្ញុំ​តែង​តែ​ព្យាយាម​រក​ពេល​ល្អ​មួយ​និយាយ​ជាមួយ​អ្នក​ទាំង​នោះ ដើម្បី​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាន​យល់​ពី​កំហុស​ឆ្គង​របស់​ខ្ញុំ ពិសេស​ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាន​កែ​ខ្លួន​។

ខ្ញុំ​តែង​តែ​គិត​រហូត​មក​ថា មនុស្ស​លើ​លោក​យើង​នេះ សុទ្ធ​តែ​អាច​រស់​នៅ​ជាមួយ​គ្នា​បាន។ មនុស្ស​ធំ​ៗ សុទ្ធ​តែ​អាច​និយាយ​គ្នា​បាន។ បញ្ហា​សុទ្ធ​តែ​ដោះ​ស្រាយ​បាន​គ្រាន់​តែ​យើង​ហារ​មាត់​និយាយ​គ្នា​និងព្យាយាម​យល់​ពី​គ្នា។ តែ​ការ​ពិត​វា​មិន​អ៊ីចឹង​ទេ​។ យើង​មិន​អាច​ផ្គាប់​ចិត្ត​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​បាន​ទេ​។ បើ​ទោះ​បី​ជា​យើង​ខំ​ធ្វើ​ខ្លួន​កុំ​ឲ្យ​ប៉ះពាល់​អ្នក​ដទៃ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏​នៅ​តែ​មាន​មនុស្ស​ដែល​ស្អប់​យើង មិន​ចូល​ចិត្ត​យើង​ជា​និច្ច​។ ប្រសិន​បើ​គេ​មិន​ចូល​ចិត្ត​យើង​ហើយ ​គ្រាន់​តែ​ដក​ដង្ហើម​ក៏​អាច​ជា​ហេតុផល​ឲ្យ​គេស្អប់​យើង​បាន​ដែរ​​។ នេះ​ជា​ការ​ពិត! ម្ល៉ោះ​ហើយ បើក​ចិត្ត​ឲ្យ​ទូលាយ។ ប្រសិន​បើ​មាន​មនុស្ស​ស្អប់​យើង បណ្ដោយ​គេ​ទៅ​។ កុំ​ខ្វល់​ច្រើន​ពេក! កុំ​ចំណាយ​ពេល​យក​ចិត្ត​យក​ថ្លើម​អ្នក​ដែល​​ស្អប់​យើង។ ស៊ូ​យក​ពេល​នោះ​ទៅ​ថែ​រក្សា​មនុស្ស​ដែល​យើង​ស្រឡាញ់​វិញ​ល្អ​ជាង! រួច​ចុះ​បើ​អ្នក​ដែល​ស្អប់​យើង​នោះ គឺ​ជា​មនុស្ស​ដែល​យើង​ស្រឡាញ់ផង​ដែរ? កាត់​ចិត្ត!

គ្រប់​រឿង​សុទ្ធ​តែ​ដោះ​ស្រាយ​បាន តែ​ការ​សម្លាប់​ខ្លួន​មិន​មែន​ជា​ដំណោះ​ស្រាយ​ទេ

កាល​ពី​៣​ឆ្នាំ​មុន ខ្ញុំ​​ព្យាយាម​សម្លាប់​ខ្លួនឯង។ ជំងឺ​ថប់​បារម្ភ Depression របស់​ខ្ញុំ​ឡើង​ដល់​កម្រិត​កំពូល​។ បាយ​លែង​នឹក ទឹក​លែង​ស្រេក។ ខ្ញុំ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​នៅ​វិទ្យុ តែ​ខ្ញុំ​មិននិយាយ​​ទាក់ទង​ជាមួយ​នរណា​។ ពេល​ធ្វើ​ការ​ចប់ ខ្ញុំ​មក​ផ្ទះ​សំងំ​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ដ៏​ងងឹត យំ ហើយ​លេប​ថ្នាំ​ងងុយ​ដេក​។ ខ្ញុំ​ក៏​ដូច​ជា​អ្នក​កើត Depression ផ្សេង​ទៀត​ដែរ​។ យើង​មិន​ដឹង​ថា​មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង​ចំពោះ​ខ្លួន​ឯង​ទេ​។ ដឹង​ត្រឹម​ថា យើង​មិន​ចង់​ចង​មិត្ត​ជាមួយ​នរណា​។ មិន​ចង់​ដើរ​ទៅ​ណា​។ យើង​ចង់​នៅ​ម្នាក់​ឯង​។ យើង​បន្ទោស​ខ្លួន​ឯង​។ យើង​គិត​ថា​ខ្លួន​ឯង​មិន​មាន​តម្លៃ​សម​ល្មម​នឹង​រស់​នៅ​លើ​ពិភពលោក​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​នេះ​ទេ​។ ហើយ​ពេល​ខ្លះ យើង​មិន​គិត​ថា​ពិភពលោក​​នេះ វា​ស្រស់​ស្អាត​ស្អី​រហូត​ដល់​គួរ​ឲ្យ​យើង​រស់​នៅ​ឡើយ​​។ ម្ដង​ជា​ពីរ​ដង ខ្ញុំ​ព្យាយាម​សម្លាប់​ខ្លួន​ឯង​ដោយ​លេប​ថ្នាំ​ងងុយ​ដេក​លើស​ចំណុះ​។  ជំងឺ​ថប់​បារម្ភ​របស់​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ជា​ស្បើយ​ទេ ប៉ុន្តែ​វា​ធូរ​បន្តិច​ហើយ​នា​ពេល​ឥឡូវ​នេះ​។ អ៊ីចឹង​ហើយ​ទើប​ខ្ញុំ​ចេះ​នឹក​ឃើញ​ថា ការ​សម្លាប់​ខ្លួន​មិន​មែន​ជា​ដំណោះ​ស្រាយ​ចំពោះ​បញ្ហា​ឡើយ​។ ជួន​កាល ការ​ដែល​យើង​មិន​ដោះ​ស្រាយ​អ្វី​ទាំង​អស់​ក៏​ជា​ដំណោះ​ស្រាយ​មួយ​ដែរ​។

ជោគជ័យ​អាស្រ័យ​លើ​មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ

សម្រាប់​យុវវ័យ​ក្មេង​ៗ ជោគជ័យ​នៃ​ជីវិត គឺ​មាន​ការងារ​ល្អ ក្លាយ​ជា​ម្ចាស់​អាជីវកម្ម រក​ចំណូល​បាន​ច្រើន មាន​លទ្ធភាព​ទិញ​ផ្ទះ ឬ​រក​បាន​ប្រុស​ល្អ​ម្នាក់​ធ្វើ​ប្ដី​។ ជីវិត​ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ​នឹក​ឃើញ​ចង់​តែ​ជោគជ័យ យក​និយមន័យ​ជីវិត​របស់​អ្នក​ដទៃ​មក​ដាក់​សម្ពាធ​ដល់​ខ្លួន​ឯង​។ នៅ​ក្នុង​វ័យ​២៥​ឆ្នាំ​នេះ បើ​អាច​ទៅ​រួច ខ្ញុំ​ចង់​ត្រឡប់​ទៅ​ប្រាប់​ខ្លួន​ខ្ញុំ​នៅ​ក្នុង​វ័យ​១៨​ឆ្នាំ​ថា៖ ភាព​ជោគជ័យ​នៃ​ជីវិត​មនុស្ស​ខុស​គ្នា​ពី​ម្នាក់​ទៅ​ម្នាក់​។ សម្រាប់​អ្នក​ខ្លះ ជោគជ័យ​របស់​គេ​គឺ​បាន​បន្ត​ការ​សិក្សា​នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស​ហើយ​ឈាន​ទៅ​ជួយ​ជាតិ​មាតុភូមិ​ដ៏​កម្សត់ ឬ​រក​ចំណូល​បាន​១០-២០ពាន់​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ខែ​ៗ​។ សម្រាប់​អ្នក​ខ្លះ​ទៀត គ្រាន់​តែ​រៀបការ​មាន​ប្ដី បង្កើត​កូន​មួយ​ឬ​ពីរ មាន​បាយ​ហូប​៣​ពេល​មួយ​ថ្ងៃ គឺ​គ្រប់​គ្រាន់​ណាស់​ហើយ​។ យុវវ័យ​ក្មេង​ៗ គួរ​តែ​យល់​ពី​រឿង​នេះ ហើយ​ស្វែង​រក​ជោគជ័យ​ឲ្យ​ជីវិត​ខ្លួន​ឯង មិន​គួរ​ដើរ​តាម​ដាន​ជើង​អ្នក​ដទៃ ហើយ​រឹង​រឹត​តែ​​មិន​ត្រូវ​ប្រកួត​ប្រជែង​នឹង​នរណាដែរ​​។ អ្នក​ដែល​​យើង​ត្រូវ​ប្រកួត​ប្រជែង​ជាមួយ​តែ​ម្នាក់​គត់ គឺ​យើង​ខ្លួន​ឯង​។

ទំនុក​ចិត្ត​និង​មោទកភាព គឺ​ជា​កាំបិត​មុខ​២

តាំង​ពី​នៅ​វិទ្យាល័យ គ្រូ​និង​សៀវភៅ​បង្រៀន​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទុក​ចិត្ត និង​មាន​មោទកភាព​ចំពោះ​សមត្ថភាព​របស់​ខ្លួន​ឯង​។ ខ្ញុំ​សំណាង​ណាស់​ដែល​ទំនុក​ចិត្ត​និង​មោទកភាព​របស់​ខ្ញុំ​មាន​ដល់​កម្រិត​ដែល​អាច​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការងារ​ជោគជ័យ ទទួល​បាន​ការ​កោត​សរសើរ​និង​ស្រឡាញ់​ចូលចិត្ត​ពី​អ្នក​ផង​។ ខ្ញុំ​សំណាង​ដែល​ទំនុក​ចិត្ត​និង​មោទកភាព​របស់​ខ្ញុំ មិន​ជោរជន់​ឡើង​ខ្ពស់​ហួស «ជ្រុល» ដោយ​សារ​ពាក្យ​សរសើរ​អស់​ទាំង​នោះ​។ ព្រោះ​មែន​ទែន​ទៅ ទំនុក​ចិត្ត​និង​មោទកភាព​លើ​ខ្លួន​ឯង «ជ្រុល» ចុង​បញ្ចប់​នឹង​បែរ​ក្បាល​ត្រឡប់​ទៅ​ឲ្យ​ទោស​ដល់​ខ្លួន​វិញ​។ ខ្ញុំ​គួរ​បញ្ជាក់​ឲ្យ​ច្បាស់​ពី​រឿង​នេះ៖ ទំនុក​ចិត្ត​និង​មោទកភាព គឺ​ជា​រឿង​ចាំ​បាច់​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​។ ប៉ុន្តែ​ទំនុកចិត្ត​និង​មោទកភាព «ជ្រុល» គឺ​ជា​ថ្នាំ​ពិស​ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ស្លាប់​ខ្លួន​បាន​។

រៀន​ រៀន និង រៀន

ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ និង​រក​ស៊ី បាន​ជួប​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ដែល​មិន​ចេះ​អ្វី មិន​ចង់​ចេះ ហើយ​ថែម​ទាំង​មោទកភាព​នឹង​ភាព​ល្ងង់​ខ្លៅ​របស់​ខ្លួន​ថែម​ទៀត​។ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ពីហេតុផល​នៅ​ពី​ក្រោយ​ការ​គិត​របៀប​ហ្នឹង​ទេ ប៉ុន្តែ​សម្រាប់​ខ្ញុំ ការ​រៀនសូត្រ​តែង​តែ​ផ្ដល់​ផល​ល្អ​ដល់​ខ្លួន​ឯង​ជានិច្ច​។ ប្រឹងប្រែង​រៀន នៅ​ពេល​មាន​ឱកាស​រៀន​សូត្រ​បាន​។ យើង​មិន​ដឹង​ថា​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​នៅ​ពេល​ខាង​មុខ យើង​ស្រាប់​តែ​ត្រូវ​ការ​ប្រើ​ចំណេះ​ទាំង​នោះ​ទេ​។ ម្ល៉ោះ​ហើយ បើ​មាន​ពេល មាន​លទ្ធភាព​រៀន​បាន សូម​រៀន​ឲ្យ​បាន​ច្រើន។ ខ្ញុំ​មិន​សំដៅ​ចំពោះ​តែ​ជំនាញ Academic ណា​មួយ​ទេ។ ជំនាញ​អី​ក៏​បាន​ដែរ! រៀន​ធ្វើ​ម្ហូប រៀន​ជិះ​កង់ រៀន​ជិះ​ម៉ូតូ ឬ​បើក​ឡាន រៀន​ថត​រូប រៀន​ហែល​ទឹក ឬ​រៀន​ដាំ​ដំណាំ​។ ចំណេះ​ជំនាញ​អស់​ទាំង​នេះ គឺ​ជា​បំណិន​ជីវិត ដែល​ចេះ​កាន់​តែ​ច្រើន​ពេល​ណា ជីវិត​កាន់​តែ​ប្រសើរ​ពេល​នោះ​។

ហ៊ាន

ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ស្គាល់​​មនុស្ស​ដែល​មាន​សមត្ថភាព តែ​មិន​ហ៊ាន​ធ្វើការងារ​ដែល​ខ្លួន​មិន​ធ្លាប់​ធ្វើ​ព្រោះ​ខ្លាច​បរាជ័យ​​។ ដោយ​សារ​តែ «មិន​ហ៊ាន» ឱកាស​មាស​ដែល​មក​ដល់​ក៏​រំកិល​ផុត​ទៅ​។ រវាង​អ្នក​ដែល​មិន​ហ៊ាន​ចាប់​យក​ឱកាស ហើយ​មិន​បរាជ័យ និង​អ្នក​ដែល​ហ៊ាន​ចាប់​យក​ឱកាស តែ​បរាជ័យ តើ​នរណា​ដែល​ស្ដាយ​ក្រោយ​ជាង​នរណា? រឿង​ជីវិត គួរ​ហ៊ាន​សាកល្បង​នៅ​ពេលឱកាស​ហុច​ឲ្យ។ នរណា​ទៅ​ដឹង​ថា​យើង​ធ្វើ​បាន​ឬ​មិន​បាន បើ​យើង​មិន​ទាន់​មូរ​ដៃ​អាវ​ធ្វើ​ផង​ហ្នឹង? មិន​ថា​អ៊ីចឹង!

***

ជីវិត​មនុស្ស​ផុយ​ស្រួយ​ដូច​អំបោះ​។ តើ​យើង​រំពឹង​ថា​អាច​រស់​នៅ​បាន​យូរ​ប៉ុណ្ណា​ទៀត? សម្រាប់​ខ្ញុំ រស់​បាន​តែ​២៥​ឆ្នាំ​ទៀត​ក៏​បុណ្យ​ណាស់​ហើយ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ព្យាយាម​រស់​នៅ​ជីវិត​ឲ្យ​មាន​ន័យ។ អត្ថន័យ​របស់​ជីវិត​ខ្ញុំ​គឺ​រស់​នៅ​រីករាយ មាន​បាយ​ហូប មាន​ផ្ទះ​ជ្រក ក្រុម​គ្រួសារ​មាន​សុភមង្គល ហើយ​មាន​ពេល​ទំនេរ​ឡើង​ភ្នំ មុជ​ទឹក​ជ្រោះ ជ្រមុជ​ទឹក​សមុទ្រ​ម្ដង​ម្កាល​ក៏​គ្រប់​គ្រាន់​ពេក​ណាស់​ហើយ​។ ជីវិត​មនុស្ស​សាមញ្ញ​ណាស់! គឺ​មនុស្ស​ខ្លួន​ឯង​ទេតើ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រែ​ទៅ​ជា​លំបាក​សាំញ៉ាំ!

អំពី​ខ្ញុំ

រចនា AKA Rain

ខែកក្កដា 28, 2017 at 5:24 ល្ងាច មតិ 3

ខែ​មេសា 6, 2017 at 6:17 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

Sunset <3

dscf4997

ខែ​មីនា 1, 2017 at 10:40 ព្រឹក មតិ 2

ទំលុះ​វេហា​តាម​រក​ឈ្មោះ​អ្នក.. Your Name (2016)

យុវជនរស់នៅទីក្រុងតូក្យូឈ្មោះ ថាគិ នាល្ងាចថ្ងៃមួយ បានឈរសម្លឹងមើលផ្កាយដុះកន្ទុយខ្នាតធំមួយ ដែលហោះកាត់មេឃ បង្កើតជាពន្លឺភ្លឺចិញ្ចាច។ ជាហេតុការណ៍កម្រ មិនដឹងប៉ុន្មានរយឆ្នាំទើបបានឃើញម្ដង។ ថាគិ មើលផ្កាយដុះកន្ទុយនោះយ៉ាងជក់ចិត្ត ដោយមិនដឹងសោះឡើយថា វត្តមាននៃផ្កាយដុះកន្ទុយនាល្ងាចថ្ងៃនោះ ធ្វើឲ្យជីវិតរបស់គេ ត្រូវផ្លាស់ប្ដូរជារៀងរហូត។

title-1

ឆ្ងាយពីតូក្យូ នៅក្រុងជនបទដាច់ស្រយាលមួយកន្លែង ប្រជាជននៅទីនោះកំពុងតែរៀបចំពិធីបុណ្យភូមិ ដោយមានដាក់តាំងលក់នំចំណី និងការសម្ដែងសិល្បៈថែមទៀត។ នារីជំទង់ មិសឹហៈ គ្រងដោយឈុតប្រពៃណីជប៉ុន យ៉ូកៈតៈ មិនសូវសប្បាយចិត្តប៉ុន្មានទេ។ រំពេញនោះ នៅចំពោះមុខ មិសឹហៈ ផ្កាយដុះកន្ទុយស្រាប់តែហោះកាត់មេឃ។ មិសឹហៈ តាមសម្លឹងបន្ទាត់ផ្លូវលើអាកាសដែលផ្កាយមួយដួងនោះហោះកាត់ដោយមិនដាក់ខ្សែភ្នែក ដូចមានអ្វីសង្កត់វិញ្ញាណ។

តើផ្កាយដុះកន្ទុយនោះ មានអ្វីពិសេស? មិសឹហៈ ម៉េចនឹងដឹង? ទម្រាំតែដឹង ព្រលឹងនិងវិញ្ញាណរបស់នាង ស្រាប់តែសន្ធិតនៅក្នុងរាងកាយរបស់ ថាគិ រួចទៅហើយ!

66f51e76f1e145cf9f1185ae276037a2

អ្នកដឹកនាំរឿង

君の名は。Kimi no Na wa ឬ Your Name គឺជាភាពយន្តតុក្កតារបស់ជប៉ុន បែបវិទ្យាសាស្ត្រប្រឌិតនិងស្នេហា និពន្ធ និង ដឹកនាំដោយ Makoto Shinkai។ ប្រសិនបើអ្នកអានមិនធ្លាប់ស្គាល់ Makoto Shinkai ទេ គួរចាប់ផ្ដើមស្គាល់ពីពេលនេះតទៅ ព្រោះទៅថ្ងៃមុខ អ្នកដឹកនាំរឿងរូបនេះហើយដែលនឹងចូលមកស្នងតំណែងស្ថាបនិកស្ទូឌីយោ Ghibli – លោក Hayao Miyazaki។

9252064159_215c498050_o

Makoto Shinkai មែនទែនទៅ មិនមែនជាឈ្មោះថ្មីទេ សម្រាប់អ្នកនិយមមើលតុក្កតាជប៉ុន។ គ្រាន់តែថា រឿងមុនៗរបស់គាត់ មិនទាន់ល្បីល្បាញខ្លាំងក្នុងកម្រិតអន្ដរជាតិនៅឡើយ។ Makoto Shinkai ធ្លាប់ដឹកនាំរឿងកុនតុក្កតាខ្នាតវែងសរុបទាំងអស់៥រឿង៖ The Place Promised in Our Early Days, 5 Centimeters Per Second, Children Who Chase Lost Voices, The Garden of Words, និងចុងក្រោយគឺរឿង Your Name។

រឿងទាំង៥នេះ មានចំណុចរួមមួយចំនួន ដែលជាបច្ច័យធ្វើឲ្យ Makoto Shinkai ចាប់ផ្ដើមមានអ្នកគាំទ្របន្តិចម្ដងៗ នោះគឺ ហ្គ្រាហ្វិក និង Cinematography ដ៏ស្រស់ស្អាតប្លែកទាក់ភ្នែក។

ចំណែកសាច់រឿងវិញ តាមដែលខ្ញុំបានមើលកន្លងមក Makoto Shinkai អភិវឌ្ឍបន្តិចម្ដងៗ ជាពិសេសពីររឿងចុងក្រោយ។ ពីររឿងចុងក្រោយ ដែលខ្ញុំហ៊ាននិយាយថា គាត់រកឃើញអត្តសញ្ញាណរបស់កុនតុក្កតាជប៉ុន ដែលធ្វើឲ្យគ្រប់គ្នាទទួលស្គាល់ស្នាដៃរបស់គាត់ ទាំងក្នុងកម្រិតជាតិ និងកម្រិតអន្ដរជាតិ។

អត្តសញ្ញាណរបស់កុនតុក្កតាជប៉ុន ដែលជោគជ័យ ទោះជាប្រភេទរឿងអ្វីក៏ដោយ តែងតែដាក់បញ្ចូលនូវរបៀបរបបរស់នៅ វប្បធម៌ ប្រពៃណីរបស់សង្គមជប៉ុន។ រឿងដំបូងៗរបស់ Makoto មិនសូវមានធាតុនេះទេ ឧទាហរណ៍រឿង The Place Promised in Our Early Days និង រឿង 5 Centimeters Per Second ជាដើម។ តែក្រោយៗមក នៅក្នុងរឿង The Garden of Words, និងចុងក្រោយគឺរឿង Your Name គេឃើញមានការស្លចូលគ្នានូវសាច់រឿង ជាមួយនឹងប្រពៃណី ជំនឿ ឬការរស់នៅក្នុងសង្គមជប៉ុន។

kotonoha-no-niwa-full-1515916

ប្លង់មួយនៅក្នុងរឿង The Garden of Words

ហ្គ្រាហ្វិក និង Cinematography ដ៏ស្រស់ស្អាតប្លែកទាក់ភ្នែក និង ការរកឃើញអត្តសញ្ញាណរបស់កុនតុក្កតាជប៉ុនដូច្នេះ បានធ្វើឲ្យរឿង Your Name ដែលជារឿងចុងក្រោយបង្អស់ Makoto ទទួលបានការគាំទ្រភ្លូកទឹកភ្លូកដី រហូតត្រូវស្នើឈ្មោះទៅក្នុងពានរង្វាន់អូស្កាថែមទៀត។

Kimi no Na wa ឬ Your Name នឹងចាក់បញ្ចាំងក្នុងរោងកុនស្រុកខ្មែរឆាប់ៗនេះហើយ។ តែប្រសិនបើអ្នកអានអន្ទះសាដូចខ្ញុំ ហើយទ្រាំចាំរោងកុនចាក់បញ្ចាំងមិនបានទេ អាចចំណាយពេលស្វែងរកនៅតាមវេបសាយ Torrent បាន។ ពេលមើលរួច កុំភ្លេចមកខំមិនប្រាប់គ្នាផងថាយល់យ៉ាងណា!

ខែ​កុម្ភៈ 9, 2017 at 3:25 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

អត្ថបទ​ចាស់​ជាង​នេះ​


ការបន្ទាន់សម័យ Twitter

Instagram

ខែវិច្ឆិកា 2017
អា ព្រ សុ
« តុលា    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

បណ្ណសារ


%d bloggers like this: