Eulogy for Grandma

វិយោគកថា
ឧបាសិកា ហួត សាវឹម មរណភាពដោយជរាពាធ ក្នុងជន្មាយុ ៨៦វស្សា

ឧបាសិកា ហួត សាវឹម ប្រសូត្រ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៣៦ នៅ​ភូមិ​តាបឹប ឃុំ​បាវិត ស្រុក​ចន្ទ្រា ខេត្ត​ស្វាយរៀង។ តាំង​ពី​ប្រសូត្រ រហូត​ដល់​ពេញ​វ័យ ឧបាសិកា ហួត សាវឹម បាន​ចំណាយ​ពេល​ពេញ​មួយ​ជីវិត​របស់​គាត់​លើ​ស្រុក​កំណើត​នេះ ដោយ​បាន​រស់​នៅ និង​រៀន​សូត្រ រហូត​ដល់ពេលដែល​ឧបាសិកា ហួត សាវឹម បាន​រៀប​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​ជាមួយ​ស្វាមី គឺ ឧបាសក ប៉ោ វ៉ាត។

នៅ​ក្នុង​ជីវិត​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​ជាមួយ​ស្វាមី ឧបាសិកា ហួត សាវឹម មាន​បុត្រា បុត្រី សរុប​ចំនួន​៧​នាក់ ដែល​ក្នុង​នោះ កូន​២​នាក់ ព្រម​ទាំង​ស្វាមី​របស់​ឧបាសិកា​ផ្ទាល់ បាន​បាត់បង់​ជីវិត​នៅ​ក្នុង​របប​ប្រល័យ​ពូជ​សាសន៍​ប៉ុល​ពត។ ជា​ស្ដ្រី​មេម៉ាយ មាន​កូន​៥​នាក់​ក្នុង​បន្ទុក ឧបាសិកា ហួត សាវឹម បាន​ប្រឹង​ប្រែង​អស់​ពី​កម្លាំង​កាយ​ចិត្ត ខិតខំ​មើល​ថែ​ទាំ ចិញ្ចឹម​បីបាច់ ចាត់ចែង​ទុក​ដាក់​កូនៗ​ទាំងអស់​ឲ្យ​បាន​រៀន​សូត្រ ប្រកប​មុខ​របរ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត និង​រៀបចំ​ឲ្យ​មាន​គ្រួសារ​រៀង​ៗ​ខ្លួន​។

ឧបាសិកា ហួត សាវឹម មិន​ត្រឹម​តែ​ចិញ្ចឹម​កូន​ៗ​របស់​ខ្លួន​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ចៅ​ៗ​បង្កើត​របស់​ឧបាសិកា​ទាំង​អស់ ទាំង​ចៅ​ប្រុស និង​ជា​ពិសេស​ចៅ​ស្រី គឺ​សុទ្ធ​តែ​ធ្លាប់​បាន​ទទួល​បាន​ការ​ចិញ្ចឹម​បី​បាច់ និង​ការ​ប្រដៅ​ណែនាំ​របស់​ឧបាសិកា​។ ជា​ការ​ណែនាំ​ឲ្យ​កូនចៅ មាន​សីលធម៌ ចេះ​គោរព​ចាស់ទុំ និង​មាន​ភាព​កត្តញ្ញូ​ដឹង​គុណ​ចំពោះ​មាតាបិតា​របស់​ខ្លួន​។ នេះ​ក៏​ព្រោះ​តែ​ឧបាសិកា ហួត សាវឹម ជា​ពុទ្ធសាសនិកជន​មួយ​រូប ដែល​ប្រកាន់​សាសនា​ជាតិ​មួយ​នេះ​យ៉ាង​ខ្ជាប់ខ្ជួន តាំង​ពី​សីល​៥ ដល់​សីល​៨។

ការ​ដាក់​បាត្រ ទៅ​វត្ត​កាន់​សីល​នា​ពេល​ព្រលឹម​ទាប​ភ្លឺ​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​សីល និង​ក្នុង​ពេល​បុណ្យ​ទាន​នានា ព្រម​ទាំង​ការ​ចូល​បុណ្យ​កសាង​សមិទ្ធផល​នៅ​តាម​ទី​វត្ត​អារាម គឺ​ជា​សទ្ធា​ដែល​ឧបាសិកា ហួត សាវឹម តែង​តែ​ធ្វើ​ជា​ប្រចាំ​ទៅ​តាម​លទ្ធភាព​របស់​ខ្លួន​។

នៅ​ឆ្នាំ​២០២០ ឧបាសិកា ហួត សាវឹម បាន​ផ្លាស់​ទៅ​រស់​នៅ​រាជធានី​ភ្នំពេញ​ជាមួយ​បុត្រា​បុត្រី ដើម្បី​ងាយ​ស្រួល​តាម​ដាន​សុខភាព​ដែល​កាន់​តែ​ជរា​ទៅ​តាម​ច្បាប់​ធម្មជាតិ​។ នៅ​រាជធានី​ភ្នំពេញ ឧបាសិកា ហួត សាវឹម បាន​ទទួល​មរណភាព ក្នុង​ជន្មាយុ​៨៦​ឆ្នាំ ​ដោយសេចក្ដី​ស្ងប់​ស្ងៀម​ជា​ទី​បំផុត នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ​មិត្ត​ភាព​ខ្មែរ​សូវៀត នា​វេលា​ម៉ោង ៧​និង​៤០​នាទី ព្រឹក​ថ្ងៃ​អង្គារ ទី​២១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​២០២២  ក្រោយ​ពី​បាន​ទទួល​ការ​ថែទាំ​យ៉ាង​ដិត​ដល់​ពី​កូន​ចៅ និង​ក្រុម​គ្រូពេទ្យ​ជំនាញ អស់​រយៈ​៥​ថ្ងៃ​។

បុត្រា​បុត្រី និង​ចៅ​ៗ​ទាំង​អស់ បាន​សម្រេច​ចិត្ត​បញ្ជូន​សព​ឧបាសិកា​មក​កាន់​ស្រុក​កំណើត​វិញ ដើម្បី​បំពេញ​ពិធី​កិច្ច​តាម​ប្រពៃណី ស្រប​ទៅ​តាម​បំណង​ប្រាថ្នា​របស់​ឧបាសិកា ដែល​បាន​ផ្ដែផ្ដាំ​ទុក មុន​ពេល​ទទួល​អនិច្ចកម្ម​។ សម្រាប់​ឧបាសិកា ហួត សាវឹម គ្មាន​ទីណា​ដែល​ផ្ដល់​ក្ដី​សុខ​ដល់​ឧបាសិកា ជាង​ស្រុក​កំណើត​របស់​ខ្លួន​ឡើយ​។

គឺ​នៅ​ក្រុង​បាវិត​នេះ​ហើយ ជា​ទី​ដែល​ឧបាសិកា​ប្រសូត្រ កសាង​គ្រួសារ និង​ចិញ្ចឹម​បី​បាច់​បុត្រា​បុត្រី តាំង​ពី​ពួក​គេ​នៅ បាត​ជើង​ក្រហម រហូត​ដល់​ធំ​ដឹង​ក្ដី មាន​គ្រួសារ និង​ផ្លាស់​ទៅ​រស់​នៅ​តាម​ទី​ផ្សេង​ៗ​រៀង​ៗ​ខ្លួន​។ គឺ​នៅ​ក្រុង​បាវិត​នេះ​ហើយ ដែល​ឧបាសិកា​បាន​ចិញ្ចឹម​ចៅ​ៗ​មួយ​ចំនួន ហើយ​តែង​តែ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ ដោយ​ការ​ផ្ដល់​ប្រាក់​រង្វាន់ នៅ​ពេល​ពួកគេ​រៀន​សូត្រ​បាន​ចំណាត់​ថ្នាក់​ល្អ។ គឺ​នៅ​ក្រុង​បាវិត​នេះ​ហើយ ដែល​ឧបាសិកា មាន​ប្អូនស្រី​បង្កើត​កំពុង​រស់​នៅ មាន​មិត្តភក្តិ មាន​ញាតិ​សណ្ដាន ដែល​ធ្លាប់​រាប់អាន​និង​ជួយ​ទុក្ខធុរៈ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក តាំង​ពី​ដើម​រហូត​មក​ដល់​បច្ចុប្បន្ន។

នៅ​ក្រុង​បាវិត​នេះ​ដែរ ឧបាសិកា ហួត សាវឹម បាន​កសាង​ចេតិយ​របស់​ខ្លួន នៅ​វត្ត​ពោធិ៍ថ្មី។ វត្តពោធិ៍​ថ្មី គឺ​ជា​ទី​ដែល​ឧបាសិកា​តែង​តែ​អញ្ជើញ​ទៅ​បំពេញ​សីល និង​ធ្លាប់​ប្រកប​របរ​ដាក់​ឧបករណ៍​កម្សាន្ត​សេះវិល នៅ​ជាប់​របង​វត្ត​នេះ ដើម្បី​ទទួល​បាន​ប្រាក់​ចំណូល​សម្រាប់​ទ្រទ្រង់​ជីវភាព។ នៅ​វត្តពោធិ៍​ថ្មី​នេះ​ដែរ ឧបាសិកា ហួត សាវឹម បាន​កសាង​រួច​ជា​ស្រេច តាំង​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន នូវ​ចេតិយ​មួយ​ដែល​មាន​ទម្រង់​មូល សម្រាប់​តម្កល់​កោដិ​របស់​ឧបាសិកា​នៅ​ពេល​ចែក​ឋាន​ទៅ​លោក​ខាង​មុខ​។

សម្រាប់​បុត្រា​បុត្រី​និង​ចៅៗ មរណភាព​នៃ​ឧបាសិកា ហួត សាវឹម គឺ​ជា​ការ​បាត់​បង់​ដ៏​ធំធេង​របស់​គ្រួសារ​យើង​។ ឧបាសិកា ហួត សាវឹម មិន​ត្រឹម​តែ​ជា​ម៉ែ​និង​ម៉ាក់​យាយ​ដ៏​គួរឲ្យគោរពសម្រាប់​កូន​ៗ​និង​ចៅ​ៗ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ជា​ដើម​ឈើ​ដ៏​ធំ និង​រឹង​មាំ ដែល​បាន​ផ្ដល់​ម្លប់​ដល់​គ្រួសារ​នេះ អស់​រយៈ​ពេល​រាប់​ទសវត្ស​មក​ហើយ។ ការ​លះបង់ និង​ការ​អប់រំ​ប្រកប​ដោយ​គុណធម៌​របស់​ឧបាសិកា ហួត សាវឹម បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ក្រុម​គ្រួសារ​មួយ​នេះ​រីក​ធំ​ធាត់ ក្លាយ​ជា​កោសិកា​ដ៏​សកម្ម​របស់​សង្គម​ជាតិ។

បើ​ទោះ​បី​ជា​មច្ចុរាជ​បាន​ឆក់​យក​ជីវិត​ឧបាសិកា ហួត សាវឹម ពី​លើ​លោក​យើង​នេះ​ទៅ​ហើយ​ក៏​ពិត​មែន ប៉ុន្តែ​អំពើ​ល្អ និង​ការ​លះបង់​របស់​ឧបាសិកា នៅ​តែ​ស្ថិត​ក្នុង​បេះដូង​របស់​កូនៗ ចៅៗ និង​ចៅទួត​ឥត​មាន​ថ្ងៃ​បំភ្លេច​បាន​។ កូនៗ ចៅៗ រូួម​ទាំង​ចៅទួត នឹង​នៅ​តែ​គោរព​ដឹង​គុណ ចង​ចាំ និង​នៅ​តែ​នឹក​រឭក ម៉ែ ម៉ាក់​យាយ និង​ម៉ាក់​យាយ​ទួត ហួត សាវឹម ជាប់​ជានិច្ច និង​ជា​រៀង​រហូត។

ជា​ចុង​ក្រោយ ក្រុម​គ្រួសារ​យើង​ខ្ញុំ សូម​ថ្លែង​អំណរ​គុណ​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ ដល់​បង​ប្អូន ញាតិ​មិត្ត​ជិត​ឆ្ងាយ​ទាំង​អស់ ដែល​បាន​ឆ្លៀត​ពេល​វេលា​ដ៏​មាន​តម្លៃ អញ្ជើញ​ចូល​រួម​ពិធី​បុណ្យ​សព​ឧបាសិកា ហួត សាវឹម តាំង​ពី​ដើម រហូត​ដល់​ចប់​នា​ពេល​នេះ​។ វត្តមាន​របស់​បង​ប្អូន​ញាតិមិត្ត​ទាំង​អស់ គឺ​ជា​ការ​ផ្ដល់​កិត្តិយស​ដ៏​ធំ​ធេង ដល់​ក្រុម​គ្រួសារ​យើង​ខ្ញុំ ហើយ​ក៏​ជា​ការ​ជូន​ដំណើរ​ចុងក្រោយ​ដល់​ឧបាសិកា ហួត សាវឹម ឲ្យ​ឧបាសិកា​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ឋាន​បរម​សុខ ដោយ​ផុត​ទុក្ខ និង​ប្រកប​ដោយ​ភាព​កក់​ក្ដៅ៕

ខែកញ្ញា 26, 2022 at 2:35 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

Into the 30s

The tradition is to write the birthday reflection in July right on the birthday date. This year is chaos. I guess this is the beauty of the 30s? I can never say. Never been 30 before.

I don’t know if I want to go all the way back since I was 29th. But eight months since 2022 has been crazy enough.

I decided to leave RFI, something I can now declare to myself and my close circle. I’m leaving RFI for something new – not entirely new new. It’s still in journalism but I will be a boss this time. The start-up has been discussed and settled since February. I resigned from RFI in June, expecting to leave by September. However, Lok Pu wishes me to stay until October, while my new boss demand I leave at the end of this month.

I don’t want to be dramatic and everything but I’m a bit stressed over this. Feeling like I’m not fair to both of them. Myself? Feeling underachieved.

There is a lot more going on. I’m going to teach at DMC next month. It’s exciting and challenging at the same time. So, let me be straight with you (who is exactly no one) here that I am greedy. I want to do everything all at once and it’s not gonna turn out well. BUT, it’s my hypomania season. So let’s be it.

There will be more updates once I am allowed.

To be honest, I’m feeling a bit awkward not being able to spill everything here even if this blog has always been my personal digital diary all along.

Later,
Rain

ខែសីហា 20, 2022 at 8:36 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

08082022

August 08, 2022

I wish I could complain but I don’t do complaining, because, to me, it doesn’t solve anything.

I prefer talking to people and crying in front of them comfortably. It’s hard though; I don’t have many friends.. and most of them consider that dramatic rather than me being expressive about my feelings.

My sister has been giving me a lot of support. At the edge of the cliff, I would come home to her, ask for a long tight hug and cry on her shoulder. She needs that sometimes too.. but that’s it. I rarely share anything because I know she has a lot on her plate.

I cry a lot in my shower. Then I would come back to my desk and continue working until my eyes can’t handle it anymore. I demand so much of myself. I know I can always do more; I can be better if I try hard enough. And I couldn’t erase that commitment; trust me, I’ve tried.

Please, if you have any advice on this matter, let me know. A hug would be very much appreciated too.. I’m suffering here.

Lots of Love,

– R

ខែសីហា 8, 2022 at 2:09 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

I GOT COVID

Day 1: Thorthroat, a lot of coughing, and fever.

Day 2: Chest Pain, nausea, shortness of breath, less coughing, and fever.

Day 3: Lost appetite, fatigue, shortness of breath, less coughing, and fever. MENTAL BREAKDOWN.

Day 4: Lost appetite, fatigue, less coughing, mucus.

Day 5: Lost appetite, less coughing, better voice.

Day 6: Rapid Test turned out Negative.

Day 7: Fully recovered.

ខែកក្កដា 12, 2022 at 7:26 ល្ងាច មតិ ១

Rain After Dark

L.A.B is closing down. I have been going there for years. It used to be crowded but since Covid-19, this place becomes the perfect shelter for my soul. I go there to work with a drink or two. I don’t know about you, but I love the simplicity of going to a place where they know you so well – a place where once you step inside, they know what kind of cocktails you want/drink. In my case, it’s Old-Fashioned less syrup or none at all.

A few years back, in Raintree just behind Canadia, there was this little bar called “La Familia” that I used to go all the time after work – to work. It was always quiet. No crowds, and the drinks were so good. Back then, I was working on a book project for my boss, proofreading, designing the book cover, and negotiating book deal. Then the place was closed.

Now, since L.A.B is closing down, I have been hunting for my next shelter, the perfect shelter for me to go after dark. It’s hard to find a peaceful place to drink and work (or read) without having people staring at you like you were from Mars. (Because of course who the hell goes to the bar with the book?)

I haven’t found one yet but temporarily I station myself at ODIN. Drinks are good and they have this deep-fried spaghetti I love so much. Enough writing. I’m done at the radio.. Time to head out and work on my book editing job.

Xoxo

Rain

ខែកក្កដា 7, 2022 at 7:55 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

អត្ថបទ​ចាស់​ជាង​នេះ​


ការបន្ទាន់សម័យ Twitter

Instagram

ខែតុលា 2022
អា ព្រ សុ
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

បណ្ណសារ


%d bloggers like this: