Dinner: Too Romantic?

He asked if I miss him. I don’t, I’m sorry. Then he asked if we could grab a dinner this weekend.

“My Ex asked me out for a dinner. Should I go?” I asked my best friend.

“Do you want to go?”

“Would you go if your ex-girlfriend asked you out?” I asked him back.

“I definitely would.”

“Unfortunately, and I’m sorry for speaking the truth, it’s not happening for you.” I teased him with a little bit of laugh.

I decide I will meet my ex. But dinner would be too romantic, I proposed a coffee catch-up and he agreed. Why should I meet him, you may asked. I don’t know. I don’t miss him or anything. But so far, I’ve always been trying to remain good friendships with my ex(s). We couldn’t be together but it doesn’t mean we can’t remain friends, yeah?

I don’t know what happen later today when I meet him.. Deep down, I secretly hope he gets over me just like I get over him..

Advertisements

ខែ​ឧសភា 11, 2018 at 2:06 ព្រឹក មតិ ១

ស្អប់ភ្លៀង

ពីបីថ្ងៃហើយដែលខ្ញុំមិនស្រួលខ្លួន។ តែថ្ងៃនេះ ខ្ញុំត្រូវបង្ខំចិត្តងើបពីគ្រែ ព្រោះបើខ្ញុំនៅតែទំរន់ទៀត ការងារដែលនៅសល់គរដូចភ្នំច្បាស់ជានៅគរដូច្នឹងដដែល ហើយជំងឺរបស់ខ្ញុំក៏ទំនងជាមិនជាដាច់ស្រឡះដែរ។ ខ្ញុំត្រូវបង្ខំចិត្តងើបដែរ ព្រោះមានណាត់ប្រជុំថ្ងៃត្រង់ និងក្រោយមកកាហ្វេជាមួយគេពីរបីនាក់។

ចេញពីប្រជុំបាយថ្ងៃត្រង់ ខ្ញុំតម្រង់ទៅហាងកាហ្វេ។ មេឃរកកលនឹងភ្លៀង តែទំនងជាមិនភ្លៀងទេមើលទៅ។ ខ្ញុំចេះតែគិតក្នុងចិត្ត។ និយាយដោយស្មោះត្រង់ទៅ ខ្ញុំខានឃើញភ្លៀងយូរក្រែលដែរហើយ ព្រោះកន្លះឆ្នាំកន្លងមកនេះជាខែប្រាំង 😂 ។ ពីមុនខ្ញុំធ្លាប់ចូលចិត្តភ្លៀងខ្លាំងណាស់។ ចូលចិត្តរហូតដាក់ឈ្មោះហៅក្រៅខ្លួនឯងថា Rain ដែលប្រែជាខ្មែរថា «ភ្លៀង»។ ឲ្យតែមេឃភ្លៀង ខ្ញុំតែងតែចំណាយពេលស្ដាប់ទឹកភ្លៀង អង្គុយមើលលម្អងភ្លៀងធ្លាក់ពីលើមេឃចុះមកប៉ះដី ហើយហិតក្លិនដីដែលត្រូវទឹកភ្លៀង។ តែឥឡូវ ខ្ញុំគ្មានពេល។ ហើយបើមានពេល ក៏អារម្មណ៍បែបនោះលែងវិលមកវិញដែរ។

កំពុងតែគិត ភ្លៀងស្រាប់តែធ្លាក់មកយ៉ាងខ្លាំងដូចគេហែកមេឃ។ ខ្ញុំអង្គុយសម្លឹងទឹកភ្លៀងតាមកញ្ចក់ហាងកាហ្វេ។ ស្ដាប់សំឡេងទឹកភ្លៀងដែលបន្លឺប្រណាំងគ្នានឹងសំឡេងចម្រៀង។ អារម្មណ៍ខ្ញុំអណ្ដែតទៅឆ្ងាយ។

ចម្លែកដែរ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍សោកសៅដូចបាត់បង់ស្នេហា ទាំងដែលខ្លួនឯង មែនទែនទៅ គ្មាននរណាផង។ ខ្ញុំគិតថា ខ្លនឯងចាប់ផ្ដើមស្អប់ភ្លៀងហើយ..

ខែ​ឧសភា 1, 2018 at 7:13 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

៥​ឆ្នាំ​នៅ​វិទ្យុ​បារាំង RFI

00100dPORTRAIT_00100_BURST20180418181518389_COVER-01ខែ​មេសា គឺ​ជា​ខួប​នៃ​ការ​ចូល​ធ្វើ​ការ​របស់​ខ្ញុំ​នៅ​វិទ្យុ​បារាំង​អន្ដរជាតិ RFI។ ខែ​មេសា​ដដែល​ហ្នឹង ក៏​ជា​ខែ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ឱកាស​ពី​ថ្នាក់​ដឹក​នាំ ឲ្យ​គ្រប់​គ្រង​ការិយាល័យ​និពន្ធ​ផង​ដែរ។ ៥​ឆ្នាំ​ហើយ ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​នៅ​ទី​នេះ​។ រយៈ​ពេល​៥​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ នៅ​កន្លែង​នេះ ខ្ញុំ​បាន​ឆ្លង​កាត់​រឿង​រ៉ាវ​ជា​ច្រើន មាន​ទាំង​រឿង​រំភើប សប្បាយ សោកសៅ និង​ទឹក​ភ្នែក​។

សម្រាប់​ខ្ញុំ RFI គឺ​ជា​ផ្ទះ ជា​សាលា និង​ជា​គ្រួសារ​មួយ​ដ៏​សែន​កក់​ក្ដៅ។

 

មេសា ២០១៣៖ ពី​និពន្ធ​នាយក​ទស្សនាវដ្ដី Health Time មក​ជា​អ្នក​កាសែត​វិទ្យុ​បារាំង

វា​ជា​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ដ៏​លំបាក​។ បើ​ថ្លឹង​ថ្លែង​ពី​តំណែង​និង​តួនាទី ខ្ញុំ​មិន​គួរ​ចាក​ចេញពី​ទស្សនាវដ្ដី Health Time ដែល​ខ្ញុំ​មូរ​ដៃ​អាវ​តស៊ូ​ធ្វើ​តាំង​ពី​គ្មាន​អ្វី​សោះ រហូត​ចេញ​ជា​រូប​រាង​​ឡើយ​​។ ប៉ុន្តែ​ដោយ​ផ្ដល់​អាទិភាព​ចម្បង​ទៅ​លើ​ឱកាស​នៃ​ការ​រៀនសូត្រ​បន្ថែម​ដើម្បីអភិវឌ្ឍ​ខ្លួន ខ្ញុំ​សម្រេច​ចិត្ត​ផ្លាស់​មក​ធ្វើ​ការ​នៅ​វិទ្យុ​បារាំង ទាំង​ដែល​គ្មាន​បទ​ពិសោធ​សោះ​ក្នុង​វិស័យ​ព័ត៌មាន គ្មានទំនាក់ទំនង​សោះ​ជាមួយ​ប្រភព ហើយ​មិន​ដែល​ស្គាល់​សោះ អ្វី​ទៅ​ជា​មេក្រូ​និង​អង់តែន។

មិន​ចេះ​ទេ តែ​ចង់​ធ្វើ​ការ​ច្រើន​ជាង​គេ

និយាយ​តាម​ត្រង់ ពេល​ចូល​ធ្វើ​ការ​ដំបូង ខ្ញុំ​មិន​ចេះ​ស្អី​ទេ។ អាន​ព័ត៌មាន​ក៏​លឿន​ស្ដាប់​មិនទាន់ សរសេរ​ក៏​ខ្សោយ​។ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ប្រឹង​ធ្វើ​ការ​ច្រើន និង​សុំ​រៀន​ធ្វើ​នេះ​ធ្វើ​នុះ​ឲ្យ​បាន​ច្រើន ព្រោះ​ចង់​​​ចេះ​។ ខ្ញុំ​ចាំ​បាន​ថា ពេល​ចូល​ធ្វើ​ការបាន​បួន​ប្រាំ​ខែ​ដំបូង ខ្ញុំ​ធ្លាប់​សុំ​មេ​សរសេរ​បទ​វិភាគ។ មេ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា បទ​វិភាគ​ហ្នឹង ទាល់​តែ​គេ​ធ្វើ​ការ​កាសែត​២០​ឆ្នាំ ទើប​សរសេរ​បាន​។ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ចង់​សាក​ល្បង។ ហើយ​នៅ​ពេល​មេ​ទន់​ចិត្ត​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ ខ្ញុំ​ក៏​ធ្វើ​ភ្លាម​។ នៅ​ RFI ឱកាស​មាន​សម្រាប់​គ្រប់​គ្នា.. រឿង​សំខាន់​តើ​នរណា​ហ៊ានជាង​​ប៉ុនណោះ!

វិភាគ​ដាច់​យប់

បទ​វិភាគ សម្រាប់​អ្នក​កាសែត​ជើង​ចាស់ វា​ងាយ​ដូច​បក​ចេក​។ តែ​សម្រាប់​ជើង​ថ្មី​ហើយ​ខ្លី​ដូច​ខ្ញុំ វា​លំបាក​ដូច​ចុះ​នរក។ ជា​ទូទៅ នៅ​ទី​នេះ យើង​មាន​ពេល​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​ដើម្បី​សរសេរ​បទ​វិភាគ​សម្រាប់​ផ្សាយ​នៅ​ថ្ងៃ​ស្អែក។ តែ​មួយ​ថ្ងៃ​មិន​ដែល​គ្រប់​គ្រាន់​ទេ​សម្រាប់​ខ្ញុំ។ ព្រោះ​តែ​ចង់​បាន​បទ​វិភាគ​ល្អ ខ្ញុំ​ប្រើ​ពេល​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​ដើម្បី​ស្រាវ​ជ្រាវ​សំណុំ​រឿង និង​ចាប់​មុំ​។ លុះ​ដល់​ពេល​យប់​ទើប​ខ្ញុំ​អាច​ចាប់​ផ្ដើម​សរសេរ​។ កាល​ណោះ ឱ្យ​តែ​ដល់​ថ្ងៃ​សរសេរ​បទ​វិភាគ ខ្ញុំ​ច្រើន​តែធ្វើ​ការ​​ដាច់​យប់ ហើយ​ត្រូវ​ដេក​នៅ​អូហ្វីស។ ក្នុង​ចំណោម​ការងារទាំង​អស់​នៅ​វិទ្យុ ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​បទ​វិភាគ​នេះ​ជាង​គេ ដោយ​សារ​តែខ្ញុំ​មាន​ឱកាស​បញ្ចេញ​ទស្សនៈ​របស់​ខ្ញុំ ចំពោះ​សំណុំ​រឿង​ផ្សេង​ៗ​។ បទ​វិភាគ​ជា​វេទិកា​សម្រាប់​លើក​ឡើង​ពី​បញ្ហា ជជែក​វែក​ញែក ហើយ​ស្វែង​រក​ដំណោះ​ស្រាយ។ ស្រាយ​ចេញ​ខ្លះ មិន​ចេញ​ខ្លះ យ៉ាង​ហោច​ណាស់​យើងមាន​ឱកាស​ចូល​រួម.. ទោះ​ត្រឹម​ជា​ទស្សនៈ​ក៏​ដោយ​។

រាយការណ៍​ពី​មុខ​គ្រាប់​បែក​ផ្សែងនិង​គ្រាប់​កាំភ្លើង

ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៣ បាតុកម្ម​ឧស្សាហ៍​មាន​ណាស់​នៅ​ភ្នំពេញ​។ ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ចុះ​ទៅ​រាយការណ៍​ពី​កន្លែង​បាតុកម្ម​ទាំង​នោះ.. បាតុកម្ម​បិទ​ផ្លូវ​រឿង​ដី​ធ្លី បាតុកម្ម​នៅ​តុលាការ និង​ការតវ៉ា​ផ្សេង​ៗ​ទៀត​។ មាន​ថ្ងៃ​មួយ ខ្ញុំ​ចាំ​មិន​ភ្លេច​។ មាន​បាតុកម្ម​នៅ​មុខ​ក្រសួង​ព័ត៌មាន.. ខ្ញុំ​ចុះ​ធ្វើ​ព័ត៌មាន ហើយ​សន្យា​ជាមួយ​អ្នកនៅ​អូហ្វីស​ថា នឹង​រាយការណ៍​ផ្ទាល់​ពី​កន្លែង​បាតុកម្ម​។ កំពុង​រាយការណ៍​តាម​ទូរសព្ទ សំឡេង​ផ្ទុះ​លាន់​ឡើង​។ អ្នក​នៅ​អូហ្វីស​សួរ​ពី​ខ្សែ​ទូរសព្ទ​ម្ខាង​មក​ថា មាន​រឿង​អី? ខ្ញុំ​គ្រលៀស​ភ្នែក​ឃើញ​ហ្វូង​បាតុករ​បែក​ខ្ញែក មាន​ផ្សែង​ពណ៌​ស​ខ្មួលខ្មាញ់ និង​សំឡេង​ផ្ទុះ​បន្ត​បន្ទាប់.. គឺ​គ្រាប់​បែក​ផ្សែង​គេ​ប្រើ​ដើម្បី​បំបែក​ហ្វូង​បាតុករ​។ ខ្ញុំ​គួរ​តែ​រត់​ចេញ​ពេល​នោះ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​បែរ​ជា​រត់​ចូល​ ព្រោះ​ចង់​ទៅ​រក​ព័ត៌មាន​ផ្សាយ​។ ក្រោយ​បោះ​ឆ្នោត​ជាតិ​ឆ្នាំ​២០១៣​ក៏​ដូច​គ្នា។ មិន​ដឹង​ថ្លើម​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ពី​ស្អី រហូត​ហ៊ាន​ទៅ​យក​ព័ត៌មាន​នៅ​ស្ពាន​អាកាស​ក្បាល​ថ្នល់​ពេល​មាន​ការ​ប៉ះ​ទង្គិច​រវាង​សមត្ថកិច្ច​និង​អ្នក​តវ៉ា​លទ្ធផល​បោះ​ឆ្នោត​។ សំឡេង​គ្រាប់​កាំភ្លើង គ្រាប់​បែក​ផ្សែង និង​អណ្ដាត​ភ្លើង​ដែល​គេ​ដុត​កង់​ឡាន គ្មាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​ស្អី​បន្តិច​។ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ខ្លាច គឺ​គ្មាន​ព័ត៌មាន​ផ្សាយ​​។

មេសា ២០១៥៖ ពីអ្នក​កាសែត​ធម្មតា មក​ជា​អ្នកគ្រប់គ្រង​ការិយាល័យ​និពន្ធ

គេ​ថា ឡើង​កាន់​តែ​ខ្ពស់​កាន់​តែ​រងា ពិត​ជា​មិន​ខុស​។ ខ្ញុំ​អាយុ​២៣​ឆ្នាំ​កាល​ណោះ ហើយ​ខ្ញុំ​ចេះ​តែ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា ហេតុ​អ្វី​ខ្ញុំ​ត្រូវ​រង​សម្ពាធ​និង​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ធ្ងន់​ដល់​ម្ល៉ឹង? ដើម្បី​អ្វី​ឬ? ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ចង់​ចុះ​ចាញ់ ហើយ​ឈប់​ធ្វើ​ការ​។ ប៉ុន្តែ​មាន​គេ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា «សេះ​ខ្លាំង គឺ​ជា​សេះ​ដែល​រត់​បាន​ឆ្ងាយ»។ និង​ថា «គេ​ជឿ​ជាក់​លើ​ខ្ញុំ ហេតុ​អ្វី​ខ្ញុំ​មិន​ជឿ​ជាក់​លើ​ខ្លួន​ឯង?»។ គឺ​ដោយ​សារ​តែសម្ដី​​អស់​ទាំងនេះ​ហើយ ដែល​ខ្ញុំ​បន្ត​ដំណើរ​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​។ មានញញឹម មាន​ទឹក​ភ្នែក មាន​ស្រែក​គំហក។ ខក​ចិត្ត ខូច​ចិត្ត តូច​ចិត្ត សុទ្ធ​តែ​ជា​រឿង​ចៀស​មិន​ផុត​។ ប៉ុន្តែ​ជីវិត បើ​គ្មាន​ឧបសគ្គ​សោះ ម៉េច​នឹង​សប្បាយ, មិន​ថា​អ៊ីចឹង?

មនសិការ​និង​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ

ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​សង្គម U90 ដែល​និយម​លាប​ពណ៌​គ្នា វា​មិន​មែន​ជា​រឿង​ចម្លែក​ទេ​ដែល​យើង​ត្រូវ​គេ​ប៉ាត​ពណ៌​ឲ្យ​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន​។ តែ​ត្រូវ​ចាំ​ថា បន្ទាត់​វិចារណកថា​របស់​សារព័ត៌មាន​នីមួយ​ៗ​មាន​មិន​ដូច​គ្នា​ទេ​ ហើយ​គោលដៅ​របស់​សារព័ត៌មាន​នីមួយ​ៗ​ក៏​មិន​ដូច​គ្នា​ដែរ​។ ​អ្វី​ដែល​សំខាន់ គឺ​យើង​ដឹង​ថា យើង​កំពុង​ធ្វើ​អ្វី​ ហើយ​អ្វី​ដែល​យើង​ធ្វើ​នោះ ជះ​ឥទ្ធិពល ឬ​ផ្ដល់​លទ្ធផល​អ្វី​ខ្លះ​ដល់​សង្គម​។ ចុង​ប៊ិច និង​មេក្រូ​របស់​យើង​មាន​អំណាច​។ នេះ​ជា​ការ​ពិត​។ ដូច្នេះ​ក្នុង​កាលៈទេសៈ​ណា​ក៏​ដោយ កុំ​ដោយ​សារ​តែ​ចង់​ល្បី​ខ្លួន​ឯង សុខ​ចិត្ត​នាំ​ទុក្ខ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​​ឲ្យ​ស្លាប់ ឬ​ជាប់​គុក​ច្រវាក់។

មេសា ២០១៨ និង​ក្ដី​សុបិន​ទៅ​ថ្ងៃ​មុខ

ខ្ញុំ​មាន​ក្ដី​សុបិន​ច្រើន​ណាស់ សម្រាប់​វិទ្យុ​បារាំង​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ ​និយាយ​ដោយ​ឡែក និង​សម្រាប់​វិស័យ​សារព័ត៌មាន​ទាំង​មូល​នៅ​កម្ពុជា និយាយ​ជា​រួម​។ តែ​ពេល​ខ្លះ ការណ៍​ដែល​យើង​នៅ​កៀក​ពេក យើង​មើល​មិន​បាន​ឆ្ងាយ​ទេ (ក្នុង​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ម៉្ញូប​ភ្នែក​ផង លុល)។ ថា​មិន​ត្រូវ នៅ​ពេល​ថយ​មួយ​ជំហាន យើង​អាច​មើល​ឃើញ​បាន​ឆ្ងាយ​ជាង​រាល់​ថ្ងៃ ហើយ​អាច​លូក​ដៃ​ជួយ​បាន​ច្រើនជាង​ផង​ក៏​មិន​ដឹង​។ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​នឹង​បន្ត​ការងារ​នៅ​ទីនេះ​យូរ​ប៉ុនណា​ទៀត​ទេ​។ ប៉ុន្តែ​បើ​ទោះ​ជា​ទៅ​ដល់​ទី​ណា ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ភ្លេច​សោះ​ឡើយ​ថា កន្លែង​​ណា​ផ្ដល់​កំណើត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ បង្ហាត់​បង្រៀន​ខ្ញុំ និង​ផ្ដល់​ឱកាស​ឲ្យ​ខ្ញុំ រហូត​ដល់​​មាន​ថ្ងៃ​នេះ​៕

 

ខែ​មេសា 19, 2018 at 3:23 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

«Annihilation» កុន​វិទ្យាសាស្ត្រ​គីឡូ​ធ្ងន់

កុន​បែប​ណា​ដែល​អ្នក​វិនិច្ឆ័យ​ថា​ជា​កុន​ល្អ? សម្រាប់​ខ្ញុំ កុន​ល្អ​គឺ​ជា​កុន​ដែលធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​មើល​សួរ​សំណួរ​នៅ​ក្នុង​ខួរ​ក្បាល​ ជា​ជាង​ប្រឹង​ប្រែងពន្យល់​​ប្រាប់​ចម្លើយទាំង​អស់​ដល់​អ្នក​មើល​។ ហើយ Annihilation របស់ Paramount Pictures គឺ​ជា​កុន​ប្រភេទ​នោះ​។

annihilation-poster

Annihilation បើក​ឆាក​ដោយ​ឃើញ Lena ត្រូវ​គេ​សួរ​ចម្លើយ អំពី​ហេតុការណ៍​ដែល​នាង​បាន​ជួប​ប្រទះ​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ដែល​គេ​ហៅ​ថា «The Shimmer»។ Lena ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ចូល​ទៅ​ក្នុង​តំបន់ Shimmer ជាមួយ​ទាហាន​ស្រី ៤​នាក់​ទៀត ប៉ុន្តែ​នាង​បែរ​ជា​រួច​ជីវិត​មក​វិញ​តែម្នាក់​ឯង ខណៈ​អ្នក​ដទៃ​ទៀត​ស្លាប់​បាត់​អស់​។

មែន​ទែន​ទៅ ក្រៅ​ពី Lena, មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​ទៀត​ដែល​រួច​ជីវិត​ពី​តំបន់ Shimmer ដែរ​។ នោះ​គឺ Kane ជា​ស្វាមី​របស់​នាង​។ Kane ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ចូល​ទៅ​តំបន់ Shimmer មុន Lena។ បាត់​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​តំបន់ Shimmer អស់​ជាង​១​ឆ្នាំ លុះ​ត្រឡប់​មក​វិញ Kane មាន​អាការៈ​ចម្លែក ប្រៀប​បាន​ដូច​មនុស្ស​ថ្មី​ ហើយ​ស្រាប់​តែ​ធ្លាក់​ខ្លួន​ឈឺ​ស្ថិត​ក្នុង​សភាព Coma។ គឺ​នៅ​ពេល​​នោះ​ហើយ​ដែល Lena សម្រេច​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ចូល​ទៅ​ក្នុង​តំបន់ Shimmer ដើម្បី​ស្វែង​យល់​ថា​មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង​ចំពោះ​ស្វាមី​របស់​ខ្លួន? និង​ពិសេស ចង់​ជួយ​សង្គ្រោះ​ស្វាមី​ខ្លួន​ឲ្យ​ដឹង​ខ្លួន​វិញ។

annihilation-ed

Annihilation ជា​រឿង​វិទ្យាសាស្ត្រ និង​លើស​ពី​វិទ្យាសាស្ត្រ ព្រោះ​វា​មានបង្ហាញ​​នូវ​បញ្ហា​ផ្សេង​ៗ​ទៀត​ជា​ច្រើនដូច​ជា ទំនាក់ទំនង​គ្រួសារ, យេនឌ័រ, និង​បរិស្ថាន​ផង​ដែរ​​។ អ្នក​ខ្លះ​មើល​រឿង​នេះ​មិន​យល់។ មិត្ត​ខ្ញុំ​ខ្លះ​ថា រឿង​នេះ​ពន្យល់​ច្រើន​ពេក គ្មាន​ទុក​ចន្លោះ​ប្រហោង​ឲ្យ​អ្នក​មើល​គិត​ខ្លួន​ឯង ឬ​និយាយ​ម្យ៉ាង​ទៀត​ថា មើល​ងាយ​អ្នក​មើល​។ ខ្ញុំ​មិន​យល់​ទាស់​ទេ ព្រោះ​​រឿងនេះ​​ពិត​ជា​ប្រឹង​ប្រែង​ពន្យល់​អ្នក​មើល​មែន​។ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ពេញ​ចិត្ត​ចំពោះ​រឿង​នេះ គឺ​វា​បាន​បង្កើត​ជា​សំណួរ​ជា​ច្រើន​នៅ​ក្នុង​ខួរ​ក្បាល​ខ្ញុំ ទាំង​ពេល​កំពុង​មើល​រឿង និង​ពេល​មើល​រឿង​រួច​។

annihilation

ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ប្ដី​ប្រពន្ធ Kane និង Lena សម្រេច​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ចូល​ទៅ​តំបន់ Shimmer ហើយ​ហេតុ​អ្វី​អ្នក​ទាំង​ពីរ​រួច​ជីវិត​ត្រឡប់​មក​វិញ? តើហេតុអ្វី​​តំបន់ Shimmer អាច​ធ្វើ​ឲ្យ DNA របស់​ជីវិត​ប្រែ​ប្រួល មិន​ថា​រុក្ខជាតិ សត្វ ឬ​មនុស្ស? តើ​ការ​ប្រែ​ប្រួល DNA នោះ​ជា​ជំងឺ​ឬ? ហើយ​វា​គ្រោះ​ថ្នាក់​ដែរ​ឬ​ទេ? ហើយ​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​បំផុត តើ Kane និង Lena ដែល​ចេញ​មក​ពី​តំបន់ Shimmer នោះ ជា​ពួក​គេ​ដដែល ឬ​ប្រែ​ប្រួល​ជា​អ្វី​ផ្សេងទៅ​ហើយ​? សំខាន់​ជាង​នេះ ថា​តើ​អា​តំបន់ Shimmer ស្អី​នេះ វាទំនង​ជា​មាន​មែនទេ ឬ​អាច​កើត​ឡើង​បាន​ពិត​មែន​ដែរ​ឬ​ក៏​អត់?

annihilation-plant-evolution-elements

Annihilation ធ្វើ​បាប​សតិ​អារម្មណ៍​អ្នក​មើល​ដូច​ខ្ញុំ​មិន​តិច​ទេ។

ទី​១៖ វា​បង្កើត​សំណួរ​ច្រើន​ហួស​ពេក។ ខ្ញុំ​ដល់​ថ្នាក់​ដេក​យល់​សប្តិ ក្រោយ​មើល​រឿង​នេះ​ចប់។

ទី​២៖ ទៅ​មើល​កុន​រឿង​នេះ ដូច​ទៅ​ឲ្យ​កុន​នេះ​ទះ​កំផ្លៀង ហើយ​ដៀល​ស្ដីឲ្យ​​ថា ល្ងង់​។  ជា​ការ​ពិត រឿង​វិទ្យាសាស្ត្រ​រាល់​ថ្ងៃ យើង​ធ្លាប់មើល​តែ​រឿង​គីឡូ​ស្រាល ទាក់ទង​នឹង ប្រាជ្ញា​សិប្បនិម្មិត (AI) ឬ​ទាក់ទង​នឹង​គន្លង​តារា​វិថី ឬ​ជីវិត​លើ​ភព​ផ្សេង​។ ដោយ​ឡែក Annihilation យក​រឿង​គីឡូស្រាល​អស់​ទាំង​នេះ​មក​ចាក់​បញ្ចូល​គ្នា ដាំ​ឲ្យ​ពុះ រួច​សូន​ជា​រឿង​ថ្មី​មួយ​ទៀត​​ដែល​មើល​មិន​យល់​ទេ បើ​យើង​ភ្ជាប់ Puzzles អស់​នោះ​ចូល​គ្នា​មិន​ទាន់​។

ខ្ញុំ​ហៅ​រឿង​នេះ​ថា «កុន​វិទ្យាសាស្ត្រ​គីឡូ​ធ្ងន់» មិន​មែន​ធ្វើ​លំ​ៗ តែ​ឆ្លង​កាត់​ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​យ៉ាង​ល្អិត​ល្អន់បំផុត​​។ ទៅ​ថ្ងៃមុខ យើង​ទំនង​អាច​មាន​កុន​ប្រភេទ​នេះ​មើល​ច្រើន​ទៀត បើ​ទោះ​បី​ជា​វា​មិន​សូវ​មាន​ប្រជាប្រិយភាព​នៅ​លើ​ទីផ្សារ​កុន​ក៏​ដោយ​។

នរណា​មិន​ទាន់​បាន​មើល ខ្ញុំ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឲ្យ​មើល។ មើល​ចប់​មិនយល់​ក៏​មិន​អី ព្រោះ​រឿង​ខ្លះ​គេ​បង្កើត​មក​មិន​មែន​ដើម្បី​ឲ្យ​យល់​ទេ! មិន​ថា​អ៊ីចឹង!?

 

 

 

 

ខែ​មេសា 13, 2018 at 6:01 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

NR Story

P1120137-2Flashing back to the dinner last month, there were times he compared me and him to Mr. and Mrs. Smith. Of course, there hasn’t been so much romantic involved so far. But not until yesterday that I start believing what he said – his comparison I meant.

We are working on this job together. And it’s funny that we have to use one application for personal communication, and another application for work. That work channel ISN’T looking good. Just like in the movie, we fight and I enjoy that a lot. He has his team to take care of, I understand. But I do not let my guard down for my job too.

Seeing me and him fight over work, no one would ever believe that we just had a good movie session together the night before. LOL

I like this though. Because at the end of every conversation, we agree to our disagreements – we compromise. And, sad but true, it’s always me who have to finally move a few steps backward. Less or more, my ego and bossy attitude pushes me beyond the red line. Then, when that happens, he will just attack my ego, hurt my feelings until I understand that I’m wrong. I have to thank him for this.

This is NR Story.

ខែ​មីនា 24, 2018 at 1:26 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

After Five Months

Saturday, in my dictionary, it’s just another typical working day. Despite the hangover from last night, everything went well.. until a text popped up at 12.52pm.

‘Where now? When done?’

Only you asked me that questions. I was amused. You asked as if there was nothing happened between us, as if we were the same. After five months, you wanted to have a coffee. Yeah, why not. Raintree, my base, where I ended up meeting my ex(s) and maybe my next(s) too.

You sat there waiting for me, in that shirt I bought you. When you smiled and said hi, I know I’ve already moved on. You are nothing more than a man I used to know. Over your coffee and my salad, we talked about your family, mostly, and your businesses.. and your feelings. You said you miss me sometimes.. and you want me to be happy. You said you had to leave at 3pm for Kampot. And you stayed until 3:00pm. Your eyes showed me you did not want to leave.

I do not know how broken you are deep down inside. But by talking with you again, I understand why we shouldn’t be together anymore. And also by talking with you today, I know I am totally over you and there is no turning back. I am fine now. I hope you will recover too. Good luck!

ខែ​មីនា 17, 2018 at 7:04 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

Shadow

P1090517

You’re like a shadow. The more I get close to you, the more you fade away. It is understandable that you have your insecurities. You’re afraid to open up to other people. Yet, I am no other people. I am the one you said “you love”. Then why is it so difficult to open up to me? Explain, please.

Guess what, I’m getting tired. I start comparing and considering the choices I have. So if you really love me, do something, or I will have to eventually let us go our own ways..

 

ខែ​មីនា 6, 2018 at 2:40 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

អត្ថបទ​ចាស់​ជាង​នេះ​


ការបន្ទាន់សម័យ Twitter

Instagram

ខែកក្កដា 2018
អា ព្រ សុ
« ឧសភា    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

បណ្ណសារ


%d bloggers like this: