ហេមន្ត​រដូវ​នៅស្រុក​ខ្មែរ

ថ្ងៃ​សុក្រ ទី​១៣ វិច្ឆិកា ២០២០

ពេល​ចេញ​ពី​កន្លែង​ចត​ឡាន​នៅ​ជាន់​ក្រោម ខ្ញុំ​ដើរ​កាត់អគារ Raintree មុន​នឹង​ចូលទៅកាន់​ច្រក​ទ្វារ​ឡើង​ទៅ​កាន់​អគារ​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​។ គ្រាន់​តែ​ឡើង​ពី​កន្លែង​ចត​ឡាន​មក​ដល់​ខាង​ក្រៅ​ភ្លាម ខ្យល់​ត្រជាក់​បក់​កាត់​ខ្លួន​ប្រាណ​ខ្ញុំមួយ​រំពេច​។ ខ្ញុំ​ឈរ​ទ្រឹង​បន្តិច ឈរ​ស្រូប​អាកាស និង​សម្លឹង​មើល​ស្លឹក​ឈើ​ពណ៌​មាស​ធ្លាក់​ពី​ដើម​ឈើ​រួច​រសាត់​ទៅ​តាម​ខ្យល់​។

ហេមន្ត​រដូវ​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ ជា​រដូវ​មួយ​ដែល​ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​បំផុត ស្រឡាញ់​ជាង​រដូវ​ភ្លៀង​ទៅ​ទៀត​។ ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​ហេមន្តរដូវដោយ​សារ​តែ​អាកាសធាតុ​ត្រជាក់​ល្មម។ មិន​ត្រឹម​តែ​ប៉ុណ្ណឹង​ទេ។ ហេមន្ត​រដូវ​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ គឺជា​ខែ​ដែល​មាន​ព្រះ​អាទិត្យ​លិច​ស្អាត​ជាង​ខែណា​ៗ​ទាំង​អស់​។

អ្នក​អាន​ទាំងអស់​ដឹង​ឬ​ទេ ឬ​សង្កេត​ឃើញ​ទេ ឬ​ក៏​ធ្លាប់បែង​ចែក​បាន​ទេ រវាង​ថ្ងៃ​រះ​និង​ថ្ងៃ​លិច? ជា​លក្ខណៈ​វិទ្យាសាស្ត្រ ព្រះ​អាទិត្យ​អ​ស្ដង្គ តែង​តែមាន​ពណ៌​ទឹក​ក្រូច​ក្រហម​ឆ្អិន​ឆ្អៅ ក៏​ព្រោះ​តែ​ធាតុ​ល្អិត​នៅ​ក្នុង​អាកាស​មាន​សីតុណ្ហភាព​ក្ដៅបន្ទាប់​ពី​ត្រូវ​កម្ដៅ​ព្រះ​អាទិត្យ​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​។ ចំណែក​ពេល​ព្រឹក​វិញ ធាតុ​ល្អិត​នៅ​ក្នុង​អាកាស​ត្រជាក់​ពេញ​មួយ​យប់ ដូច្នេះ​ហើយ​ពេល​ថ្ងៃ​រះ​វិញ វា​ល្អ​ត្រង់​កន្លែង​ព្រះ​អាទិត្យ​រះ​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​ពេល​ខ្លះ​មិន​ទាំង​មាន​ពន្លឺ​ក្រហម​ល្អផង​៕

រចនា

ខែវិច្ឆិកា 13, 2020 at 5:22 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

រលឹម​ផ្សែង​ក្រូច

ថ្ងៃ​ពុធ ទី១១ ​វិច្ឆិកា ២០២០

នៅ​ថ្ងៃ​អង្គារ ​ធ្លាក់​ខ្យល់ត្រជាក់​ល្ហឹម​។ លុះ​មក​ដល់​ថ្ងៃពុធ មេឃ​រលឹម​​ផ្សែង​ក្រូច​ពេញ​មួយថ្ងៃ​។ ខ្យល់​បក់​រំភើយ​ល្មម​ប៉ោង​សំពត់ មេឃ​ចេះតែ​ស្រទំ​ជាប់ ចំណែក​ធាតុ​អាកាស​ក៏ចុះ​ត្រជាក់​ជាង​រាល់​ដង។ ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្តអាកាសធាតុ​នេះ​ណាស់ ព្រោះ​តែ​វា​ត្រជាក់ ប៉ុន្តែ​មិន​ភ្លៀង​ប៉ប៉ិចប៉ប៉ាច់​ ស្លឹក​ឈើ​របេះ​ធ្លាក់​ពី​ដើម​រួច​ផាត់​តាម​ខ្យល់​គួរ​ឲ្យ​គយ​គន់​។

ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​ការណ៍​នេះ ឋិតថេរ​រៀងរាល់​ឆ្នាំ​។ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ប៉ង គ្រាន់​តែជា​អារម្មណ៍​​មួយ​ពេល​ប៉ុណ្ណោះ​។ អារម្មណ៍​មនុស្ស​ប្រែប្រួលមិន​ទៀត​សោះ ម្ល៉ោះ​ហើយ យើង​មិន​គួរ​ខ្វល់ខ្វាយ​ពី​អារម្មណ៍​ខ្លាំង​ពេក​ទេ​។

រចនា

ខែវិច្ឆិកា 13, 2020 at 12:05 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

ក្ដី​សង្ឃឹមតូច​តាច

I’m sorry I blog so much recently. My thoughts take flight.

ថ្ងៃ​អាទិត្យ ទី០១ វិច្ឆិកា ២០២០

តាំង​ពី​ព្រឹក​មក​ដល់​ថ្ងៃ​ត្រង់ ខ្ញុំ​អាន​អក្សរ​មិន​ត្រូវ​ជួរ​សោះ ប៉ុន្តែ​ក្រុមការងារ​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​ដែល​ប្រឹង​ប្រែងធ្វើ​ការ​ទាំង​ថ្ងៃ​សម្រាក នៅ​ក្នុង​អគារ​កញ្ចក់​ហប់​ក្ដៅ​ស្អុះស្អាប់​សឹង​ទ្រាំ​មិន​បាន។ ពេល​រសៀល​យើង​មាន​បទ​យកការណ៍​ពី​ពលរដ្ឋ​នៅ​មុខ​វាំងដែល​ចង់​ឃើញ​អុំទូក​ត្រឡប់​មក​រៀបចំ​ដូច​មុន​វិញ តាម​ពី​ក្រោយ​ដោយ​ដេស​អំពី​កង្វល់​របស់​អ្នកជំនាញ​ដែល​ឃើញ​ពលរដ្ឋ​បន្ត​ជួបជុំ​មិន​ខ្លាច​កូវីដ​១៩​ និង​ចុង​បង្អស់​គឺ​សំណុំ​រឿង​គ្រឿង​ញៀន​ដែល​ជន​ល្មើស​ឆ្លៀត​ឱកាស​អាជ្ញាធរ​រវល់​រឿង​អុំទូក​ដើម្បី​ប្រព្រឹត្ត​បទ​ល្មើស​។

ជាង៧ឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំតែងតែងចិញ្ចឹមចិត្តគិតថា គឺការងារទាំងអស់នេះហើយដែលចាំបាច់ ជាពិសេសក្នុងពេលបុណ្យទានម្ដងៗ។ ជាអ្នកកាសែត ខ្ញុំមិនដែលចង់ឬបន់សូម្បីតែម្ដង ឲ្យមាន «ហេតុភេទ»។ អ្វីដែលខ្ញុំគិតនិងអ្នកកាសែតដទៃគិតដែរ គឺក្នុងករណីមានហេតុភេទ ពលរដ្ឋត្រូវការដំណឹងនិងព័ត៌មាន។ ចំពោះដំណឹងនិងព័ត៌មាន តើមិនមែនអ្នកកាសែតទេឬដែលពលរដ្ឋត្រូវរត់រក?

ឆ្នាំនេះដូចឆ្នាំមុនដែរ ខ្ញុំនៅធ្វើការរហូតទាល់តែអ្នកដឹកនាំចូលផ្សាយទើបដើរចេញពីកន្លែងធ្វើការមកផ្ទះ។ នៅក្រោមអគារ ក្នុងពេលដែលគ្រប់គ្នាជិះយានតម្រង់ទៅរកការកម្សាន្តរៀងៗខ្លួន ខ្ញុំឃើញកូនក្មេងពីរនាក់ដេកនៅមុខបន្ទប់ម៉ាស៊ីនដកលុយ.. នៅម្ខាងផ្លូវទៀត ក្មេងពីរនាក់កំពុងអង្គុយទំពារនំទំនងឆ្ងាញ់..។

ប្រាក់ក្នុងហោប៉ៅខ្ញុំមិនច្រើន និងល្មមសម្រាប់គ្រប់គ្នាទេ បើទោះបីជាខ្ញុំចង់ទិញនំចែកក្មេងៗក៏ដោយ។ ខ្ញុំនឹកដល់មនុស្សម្នាក់ដែលធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំថា ចង់ធ្វើការដើម្បីបានប្រាក់ច្រើនជួយសង្គម។ ពីមុនខ្ញុំគិតថាគេល្មោភនិងអាត្មានិយម។ ឥឡូវ ខ្ញុំនឹកទៅដល់សន្ទនាកាលណោះ ហើយចាប់ផ្ដើមយល់ពីអត្ថន័យប្រាកដ។

ដើរមកដល់ជិតផ្ទះ ខ្ញុំឆ្លៀតទិញប៉េងប៉ោងមួយឲ្យរ៉េយ៍។ ពេលខ្ញុំកំពុងឈរចាំប៉េងប៉ោង ពូទុកទុកម្នាក់ឈប់សួរតម្លៃប៉េងប៉ោង។ នៅពេលគេប្រាប់ថា មួយ១ម៉ឺនរៀល គាត់មើលមុខប្រពន្ធនិងកូនៗរបស់គាត់ទាំង៣ទំនងគិត។ ១ម៉ឺនរៀលសម្រាប់ខ្ញុំមិនច្រើនទេ តែអាចច្រើនសម្រាប់ពួកគាត់។ ខ្ញុំក៏សម្រេចប៉ាវប៉េងប៉ោងកូនគាត់ទៅ ចំណែកខ្ញុំដើរកាន់ប៉េងប៉ោងមកផ្ទះផ្ញើក្មួយ។

ខ្ញុំ​មាន​ក្ដី​សង្ឃឹម​តូច​តាច​មួយ គឺ​ចង់​ជួយ ក្នុង​ទម្រង់​មួយ​ផ្សេង​ពី​ទម្រង់​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​រាល់​ថ្ងៃ​។ ខ្ញុំចង់​ឃើញ​អ្នក​ដទៃ​ញញឹមយ៉ាង​ស្មោះ​ត្រង់។ ក្រៅ​ពី​នេះ ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា ទោះ​ចំណាស់​ណា​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​នឹង​នៅ​តែ​មាន​ចិត្ត​រំភើប​នឹង​រឿង​តូច​តាច​ទាំង​ឡាយ​តាំង​ពី​អ្វី​ៗ​ដែល​នៅ​តាម​ផ្លូវ​រហូត​ដល់​ប៉េងប៉ោង​។ ចុង​ក្រោយ ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា រ៉េយ៍​នឹង​ធំ​ធាត់​ដោយ​មាន​បេះដូង​​បើក​ទូលាយ មាន​ភាព​ទន់​ភ្លន់ និង​ស្មោះ​ត្រង់​៕

ខែវិច្ឆិកា 1, 2020 at 11:46 ល្ងាច មតិ 2

ស្រណុក​ដើម្បី..?

ថ្ងៃ​សៅរ៍ ទី​៣១ តុលា ២០២០

មួយ​សប្ដាហ៍​ក្រោយ​ធ្លាក់​ខ្លួន​ឈឺ និង​បួន​ថ្ងៃ​ក្រោយ​ធ្លាក់​ពី​លើ​គ្រែ​បែក​មាត់​មក ថ្ងៃ​សៅរ៍​នេះ គឺ​ជា​ថ្ងៃ​ដំបូង​បង្អស់​ដែល​ខ្ញុំ​ស្រួល​ខ្លួន​មែន​ទែន​ និង​លែង​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ឈឺ​ទៀត​។

មុជ​ទឹក​ស្អាត​នា​ម៉ោង​៨​យប់ ខ្ញុំ​ចាប់​លូន​ទៅ​លើ​គ្រែដណ្ដប់​ភួយ​ទន់​យ៉ាង​កក់​ក្ដៅ​នៅ​ក្នុង​ធាតុ​អាកាស​ត្រជាក់​ដោយ​ម៉ាស៊ីន​យន្ត​។ នៅ​ក្រៅ​ផ្ទះ មនុស្ស​ម្នា​កំពុង​កក​កុញ​សម្រុក​ទៅ​លេង​បុណ្យ​អុំទូក យប់​ថ្ងៃ​ទី​​២​។

នៅ​ក្នុង​ធាតុ​អាកាស​ត្រជាក់ មាន​មួយ​ស្របក់​នោះ ខ្ញុំ​បង្ហើរ​ចិត្ត​ទៅ​ឆ្ងាយ​.. ក្នុង​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ដេក​ត្រាំ​ម៉ាស៊ីនយ៉ាង​ស្រួល​នេះ ឋិត​នៅ​ប៉ុន្មាន​រយ​គីឡូម៉ែត្រ មិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់​កំពុងរត់​ឡើង​ភ្នំ​យ៉ាង​លំបាកក្នុង​រយៈ​ចម្ងាយ​៦០​គីឡូម៉ែត្រ និង​បន្ត​ទៀត​ជុំ​វិញ​ប្រទេស ដើម្បី​រៃ​អង្គាស​ថវិកា​ឲ្យ​មន្ទីរ​ពេទ្យ​កុមារ​អង្គរ​។

ខ្ញុំ​ដេក​អន់​ចិត្ត​នឹង​ខ្លួន​ឯង​ហើយ​បង្ហូរ​ទឹក​ភ្នែក​យ៉ាង​កម្សត់​ដូច​ក្នុង​រឿង​ភាគ​ទូរទស្សន៍​។ អន់​ចិត្ត​ព្រោះ​មិន​បាន​ទៅគាំទ្រ​មិត្ត​ខ្លួន​ឯង និង​ហូរ​ទឹក​ភ្នែក​អាសូរ​សង្គម​ខ្លួន​ឯង.. មិត្ត​ខ្ញុំ​ម្នាក់​កំពុង​ឧទ្ទិស​សាច់​ស្រស់​ឈាម​ស្រស់​ដើម្បី​ជាតិ ពី​មនុស្ស​មាន​សាច់​ឈាម ឥឡូវ​ស្គម​កំព្រឹង.. ពីមនុស្ស​សម្បុរ​ស​ទៅ​ជា​ខ្មៅ​មើល​លែង​យល់។

ជា​ការ​ពិត មនុស្ស​អាច​ដើរ​ផ្លូវ​ខុស​ៗ​គ្នា​ដើម្បី​ជួយ​សង្គម​ជាតិ​។ នៅ​ទី​នេះ ខ្ញុំ​សូម​បញ្ចប់​ដោយ​សំណួរ​មួយ​សម្រាប់​អ្នក​អាន​រាល់​គ្នា៖ តើ​អ្នក​បាន​ជួយ​តប​ស្នង​អ្វី​ខ្លះ​ហើយ​ដល់​សង្គម​ដែល​អ្នក​រស់​នៅ?

ខែវិច្ឆិកា 1, 2020 at 7:18 ព្រឹក បញ្ចេញមតិ

ច្បា​ស់​ជា​ខ្យល់​ចាប់​ហើយ

«ច្បាស់​ជា​ខ្យល់​ចាប់​ហើយ»។ នេះ​ជា​អ្វី​អ្នក​ធ្វើ​ការ​រួម​គ្នា​និយាយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​គិត​អ៊ីចឹង​ដែរ​។

តាំង​ពី​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មក​ម្ល៉េះ​ដែល​ខ្ញុំ​ធេងធោង​បែប​នេះ ប៉ុន្តែ​វា​បាត់​ទៅ​វិញ​នៅថ្ងៃ​ពុធ រួច​ចាប់​ឈឺ​ម្ដង​ទៀត​នៅ​ថ្ងៃ​ព្រហស្បតិ៍​។ ខ្ញុំ​មិន​ងាយ​ឈឺ​ទេ តែលើក​នេះ ខ្ញុំ​ពឹង​ឲ្យ​ម៉ាក់​ជួយ​កោស​ខ្យល់​ឲ្យ​ខ្ញុំ តែ​ម៉ាក់​ត្រូវ​ទៅ​បុណ្យ ចំណែក​នី​ជាប់​មើល​កូន​រ៉េយ៍​។ ខ្ញុំ​គ្មាន​ជំរើស​អ្វី​ក្រៅពី​ទ្រាំ​ឈឺ​ពីរ​បី​ថ្ងៃទៀត​រហូត​ទាល់​តែ​ខ្ញុំ​ជា​វិញ​។

យប់​ម៉ិញ ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​ធ្លាក់​ខ្លួន​ឈឺ​ពេក ហើយ​ត្រូវ​ទៅ​បន្ទប់​ទឹក​ ដែល​មាន​រយៈ​ចម្ងាយ​ពី​គ្រែ​ខ្ញុំ​ដេក​ប្រហែល​ជា​ពីរ​ម៉ែត្រ​ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំ​ប្រឹង​ងើប​រហូត​ធ្លាក់​ពី​គ្រែ ​គឺ​រហូត​ទាល់​តែ​ចង្ការបស់​ខ្ញុំ​បោក​ទៅ​នឹង​ផ្ទៃ​ឥដ្ឋ​។ ឱ! ជីវិត! ហេតុ​អី​ក៏លំបាក​យ៉ាង​នេះ​?

ព្រឹក​នេះ ខ្ញុំ​យោង​ខ្លួន​ប្រាណដែល​បញ្ជា​សឹង​តែ​មិន​បាន​ដើម្បីមក​ធ្វើ​ការ​។ មិន​មែន​មិន​មាន​អ្នក​ដទៃ​មិន​អាច​ជំនួស​ខ្ញុំ​បានទេ តែ​ខ្ញុំ​ក្រែង​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ និង​គិត​ថា ខ្ញុំ​អាច​ធូរ​បន្តិច​នា​ពេល​រសៀល..

ខែតុលា 29, 2020 at 9:56 ព្រឹក មតិ ១

អត្ថបទ​ចាស់​ជាង​នេះ​


Instagram

ខែ​កុម្ភៈ 2021
អា ព្រ សុ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28  

បណ្ណសារ


%d bloggers like this: