នឹកស្រុកកំណើត នៅតាំងពីកើត រហូតកុមារ ជាស្រុកដែលកប់ នូវអនុស្សាហ៍ រឿងរ៉ាវពិតការណ៍ ចិន្តារឮក…
បណ្ណសារ សំរាប់ ចំណាត់ក្រុម 'កំណាព្យ'
នឹកស្រុក
អ៊ំចាស់
អ៊ំចាស់
បទពាក្យ ៧
អ៊ំចាស់ទន់កាយខ្សោយកម្លាំង
ដៃម្ខាងលើកបាំងធូលីដី
លើក្បាលមានទូលថាសចំណី
ជីវភាពក្រក្រីឥតពំនឹង។
អ៊ំដើរតាមសួនល្ងាចត្រជាក់
ពេលខ្លះទម្លាក់ថាសនំវឹង
ញញឹមញញែមចិត្តរំពឹង
អរអស់ព្រលឹងពេលគេហៅ។
បានគេជួយទិញអ៊ំសប្បាយ
អ៊ំកំព្រាកាយគ្មានញាតិផៅ
បានប្រាក់ក្អាកក្អាយចិញ្ចឹមចៅ
តម្រង់គោលដៅជីវិតខ្សត់។
ល្ងាចខ្លះអ៊ំដើរកាត់ទឹកភ្លៀង
ឥតហ៊ានដើរវាងព្រោះខ្លួនអត់
តស៊ូលើផ្លូវច្រើនរបត់
ដើរទាំងអំណត់ផ្លូវជីវិត។៚
ថ្ងៃទី០៥ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០៩
និពន្ធដោយ អ៊ឹម រចនា
ខ្ញុំតាមមិនទាន់
សម័យឥឡូវ ឃើញគេតាមផ្លូវ ហ៊ឺហាហ៊ឹកហ៊ាក់
ក្មេងៗស្រីប្រុស រាំច្រៀងរលាក់ ខ្ញុំមើលមិនជាក់
មិនហ៊ានស្ដីថា។
សក់បីបួនពណ៌ បែបយល់ថាល្អ គិតថាអស្ចារ្យ
លឿង ក្រហម ខៀវ ចម្លែកក្រៃណា សត្វ ឬមនុស្សា
ពិបាកប្រាប់ចំ។
មួយវិញទៀតនោះ ទាំងស្រីទាំងប្រុស ឱ្យរៀនមិនខំ
គិតរឿងស៊ីផឹក ដើរលេងជាធំ ម៉ែពុកស្រែកយំ
មិនដឹងប៉ុណ្ណា។
ពីមុនក្មេងខ្មែរ គេចេះជក់ដែរ បារីកញ្ឆា
ពេលនេះគេប្ដូរ ជ្រើសយកយ៉ាម៉ា ញៀនខ្លាំងមហា
តែទាន់សម័យ។
ខ្ញុំតាមមិនទាន់ ស្រាវជ្រាវមិនគ្រាន់ ទៅរៀនរាល់ថ្ងៃ
នៅតែមិនយល់ មិនទាន់សម័យ មិនដឹងហៅអ្វី
សម័យបែបនោះ?
ដោយ រចនា (ខ្ញុំ
)
អាសូរមនុស្ស
ខ្ញុំខានសរសេរកំណាព្យយូរមកហើយ… ចាំបានថា ខ្ញុំវក់នឹងកំណាព្យដំបូងដោយសារប្លក់នេះឯង!
ថ្ងៃនេះ សូមនាំមកជូននូវអត្ថបទកំណាព្យមួយ ដែលជាស្នាដៃរបស់មិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំ សិរីរចនា
(ឈ្មោះដូចគ្នាទៀត! ^^)
អាសូរមនុស្ស
អាសូរដល់មនុស្សសម័យថ្មី
ខិតខំលកលៃស្វែងរកទ្រព្យ
អ្នកខ្លះសង្ឃឹមក្រែងមានភព្វ
ស្វែងទ្រព្យឲ្យគាប់នឹងចិន្តា។
ព្រោះទ្រព្យ ព្រោះលុយ ព្រោះលោភៈ
គេហ៊ានជំនះគ្រប់បញ្ហា
ហ៊ានល្មើសនឹងច្បាប់ឥតពិចារ
ឥតមានមេត្តា ករុណាឡើយ។
ពីមុនមនុស្សលោកជាម្ចាស់លុយ
ទុកវាជានុយឲ្យប្រឹងប្រែង
ឥឡូវប្រែប្ដូរលុយខែងរែង
តាំងខ្លួនឥតក្រែងក្លែងជាម្ចាស់។
ឯមនុស្សទៀតសោតក៏ឆោតល្ងង់
ប្រទាញប្រទង់ឥតមានខ្មាស
រស់ឈ្លោះព្រោះលុយគួរអាម៉ាស់
ឈ្មោះជាកញ្ជែះ ទាសករប្រាក់។
និពន្ធដោយ កញ្ញា ម៉េង សិរីរចនា
និស្សិតសាកលវិទ្យាល័យកម្ពុជា
ប្រាសាទសំខាន់ៗរបស់ខ្មែរ
ខានសរសេរកំណាព្យយូរសែនយូរមកហើយ! នេះបើគ្មានតម្រូវការទេ ខ្ញុំក៏មិនសរសេរដែរព្រោះខ្ជិល!
ខាងក្រោមនេះជាកំណាព្យដែលខ្ញុំតែងនាថ្ងៃទី ១១ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០០៨ តាមសំណូមពររបស់ “សុវណ្ណរចនា” ដែលចង់បានស្នាដៃកាព្យរបស់ខ្ញុំយកទៅដាក់ក្នុង assignment ផ្នែកទេសចរណ៍របស់គេ។
“ប្រាសាទសំខាន់ៗរបស់ខ្មែរ”
មោទនភាពខ្ញុំកើតជាខ្មែរ
រស់នៅថ្នមថែកេរដូនតា
សម្បត្តិមត៌កច្រើនក្រៃណា
ពាសពេញសីមាដែនកម្ពុជា។
អង្គរ បាយ័ន បន្ទាយស្រី
ប្រាង្គបន្ទាយក្ដីល្បីខ្ទរខ្ទារ
បាពួន បាគង ព្រះវិហារ
បាក់ខែង សោភាពេកកន្លង។
ភ្នំដាកំណើតសំណង់ខ្មែរ
តាព្រហ្មស្រស់ដែរថែទុកផង
ភិមានអាកាសខ្ពស់ផុតហ្មង
បុរាណសង់ស្នងចងសាសនា។
ប្រាសាទបុរាណច្រើនអនេក
វប្បធម៌ល្អឯកប្លែកនេត្រា
ខ្មែរមានអរិយធម៌ដ៏ថ្លៃថ្លា
ខ្មែរត្រូវរក្សាការពារទុក។៚








Recent Comments