នឹក​ស្រុក

នឹក​ស្រុក​កំណើត នៅ​តាំង​ពី​កើត រហូត​កុមារ ជា​ស្រុក​ដែល​កប់ នូវ​អនុស្សាហ៍ រឿង​រ៉ាវ​ពិត​ការណ៍ ចិន្តា​រឮក…

អ៊ំ​ចាស់

បទ​ពាក្យ ៧

អ៊ំ​ចាស់​ទន់​កាយ​ខ្សោយ​កម្លាំង

ដៃ​ម្ខាង​លើក​បាំង​ធូលី​ដី

លើ​ក្បាល​មាន​ទូល​ថាស​ចំណី

ជីវភាព​ក្រក្រី​ឥត​ពំនឹង។

អ៊ំ​ដើរ​តាម​សួន​ល្ងាច​ត្រជាក់

ពេល​ខ្លះ​ទម្លាក់​ថាស​នំ​វឹង

ញញឹម​ញញែម​ចិត្ត​រំពឹង

អរ​អស់​ព្រលឹង​ពេល​គេ​ហៅ។

បាន​គេ​ជួយ​ទិញ​អ៊ំ​សប្បាយ

អ៊ំ​កំព្រា​កាយ​គ្មាន​ញាតិ​ផៅ

បាន​ប្រាក់​ក្អាកក្អាយ​ចិញ្ចឹម​ចៅ

តម្រង់​គោលដៅ​ជីវិត​ខ្សត់។

ល្ងាច​ខ្លះ​អ៊ំ​ដើរ​កាត់​ទឹក​ភ្លៀង

ឥត​ហ៊ាន​ដើរ​វាង​ព្រោះ​ខ្លួន​អត់

តស៊ូ​លើ​ផ្លូវ​ច្រើន​របត់

ដើរ​ទាំង​អំណត់​ផ្លូវ​ជីវិត។៚

ថ្ងៃ​​ទី​០៥ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​២០០៩

និពន្ធ​ដោយ អ៊ឹម រចនា

ខ្ញុំ​តាម​មិន​ទាន់

សម័យ​ឥឡូវ ឃើញ​គេ​តាម​ផ្លូវ ហ៊ឺហា​ហ៊ឹកហ៊ាក់

ក្មេង​ៗ​ស្រី​ប្រុស រាំ​ច្រៀង​រលាក់ ខ្ញុំ​មើល​មិន​ជាក់

មិន​ហ៊ាន​ស្ដី​ថា។

សក់​បី​បួន​ពណ៌ បែប​យល់​ថា​ល្អ គិត​ថា​អស្ចារ្យ

លឿង ក្រហម ខៀវ ចម្លែក​ក្រៃ​ណា សត្វ ឬ​មនុស្សា

ពិបាក​ប្រាប់​ចំ។

មួយ​វិញ​ទៀត​នោះ ទាំង​ស្រី​ទាំង​ប្រុស ឱ្យ​រៀន​មិន​ខំ

គិត​រឿង​ស៊ី​ផឹក ដើរ​លេង​ជា​ធំ ម៉ែ​ពុក​ស្រែក​យំ

មិន​ដឹង​ប៉ុណ្ណា។

ពី​មុន​ក្មេង​ខ្មែរ គេ​ចេះ​ជក់​ដែរ បារី​កញ្ឆា

ពេល​នេះ​គេ​ប្ដូរ ជ្រើស​យក​យ៉ាម៉ា ញៀន​ខ្លាំង​មហា

តែ​ទាន់​សម័យ។

ខ្ញុំ​តាម​មិន​ទាន់ ស្រាវ​ជ្រាវ​មិន​គ្រាន់ ទៅ​រៀន​រាល់​ថ្ងៃ

នៅ​តែ​មិន​យល់ មិន​ទាន់​សម័យ មិន​ដឹង​ហៅ​អ្វី

សម័យ​បែប​នោះ?

ដោយ រចនា (ខ្ញុំ )

ប្រវត្តិ​នៃ​ការ​កកើត​កំណាព្យ​ខ្មែរ

ចុច​ទី​នេះ ដើម្បី​ទាញ​យក

ទ្រឹស្ដី​អំពី​កំណាព្យ

ចុច​ទី​នេះ ដើម្បី​ទាញ​យក