ខ្ញុំធ្លាប់បានឃើញរឿង «បុប្ផាវតី» នេះដាក់លក់ព្រោងព្រាតនៅតាមបណ្ណាគារនានាតែក៏មិនដែលចាប់អារម្មណ៍ទិញអានដែរព្រោះមិនចាប់អារម្មណ៍។ លុះក្រោយពីបានអានប្រកាសនៅប្លក់បងបឿន ខ្ញុំក៏រកទិញអាន ហើយចូលចិត្តប្រាកដថារឿងនេះពិតជាល្អ អានហើយជក់ចិត្តពិតមែន។
ក្រោយពីនោះមកបន្តិច ខ្ញុំក៏មានឱកាសជួបបងបឿន ហើយយើងក៏បានជជែកគ្នាច្រើនពីរឿង «បុប្ផាវតី» នេះ។ ដោយចិត្តសង្ស័យ ខ្ញុំចេះតែសួរបងបឿនថា តើរឿងនេះអាចបកមកពីភាសាថៃឬទេ? ខ្ញុំឃើញមានការប្រើប្រាស់ពាក្យ ការប្រើប្រាស់ឃ្លា ជាច្រើនដូចទៅនឹងភាសាថៃ តែបងបឿនក៏ប្រាប់មកថា អាចមិនមែនទេ ព្រោះខ្មែរយើងពីមុនមកក៏មានប្រើពាក្យ «ចូលចិត្ត (ដែលមានន័យថា យល់)» នេះដែរ។ ចុះករណីការប្រើប្រាស់ពាក្យ «ក៏, ក៏, ក៏» នេះយ៉ាងណាវិញ? បងបឿនក៏នៅតែរក្សាការគិតដដែលថារឿងនេះអាចជារឿងសរសេរឡើងថ្មី។
ល្ងាចនេះ នៅតាមផ្លូវទៅបណ្ណាគារជាមួយប៉ា ខ្ញុំស្ដាប់វិទ្យុអេប៊ីស៊ី 107.5 ក្នុងកម្មវិធីដាំដើមជីវិត។ និយាយដល់រឿងស្នេហា លោកវិជ័យ វាគ្មិនសម្ដីបាន ក៏ស្រាប់តែលើកឡើងពីរឿងឥណ្ឌាមួយដែលមានតួឈ្មោះ វេរតៈ និងបុប្ផាវតី តែចំណងជើងបែរជា «ឡេឡាវតី»។ គាត់និយាយថា រឿងនេះជារឿងល្បីនៅឥណ្ឌា និងប្រទេសដែលកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនា ជាពិសេសប្រទេសថៃដែលបានយករឿងនេះទៅបញ្ចូលក្នុងកម្មវិធីសិក្សារបស់គេថែមទៀត។
ខ្ញុំមិនដឹងប្រាកដថា ព្រះធម្មឃោសៈ សម្រួលរឿង «បុប្ផាវតី» នេះពីរឿងដើមរបស់ឥណ្ឌា ឬមកពីភាសាថៃ ឬយ៉ាងណានោះទេ។ ប៉ុន្តែបើតាមខ្ញុំ ខ្ញុំនៅតែយល់ថា រឿងនេះប្រែសម្រួលពីភាសាថៃ។ ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំនឹងស្វែងរកចំណងជើងប្រាកដរបស់រឿងនេះ ថាពិតជា «ឡេឡាវតី» ឬទេ ព្រោះមុននេះខ្ញុំខំស្វែងណាស់ដែរ តែមិនប្រទះសោះ! ខ្ញុំនឹងសួរបញ្ជាក់ទៅលោកវិជ័យនាថ្ងៃស្អែក ហើយសង្ឃឹមថានឹងបានចម្លើយមួយដែលសមនឹងចិត្ត។
ចុងក្រោយ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បញ្ជាក់ថា រឿងបុប្ផាវតី ដែលយើងមានរាល់ថ្ងៃនេះជារឿងប្រែ មិនមែនជារឿងដែលសរសេរឡើងថ្មីនោះទេ។ ព័ត៌មានបន្ថែមយ៉ាងណា ខ្ញុំនឹង Update មកតាមក្រោយ។ សង្ឃឹមថាគ្រប់គ្នានឹងរកអានរឿង បុប្ផាវតី នេះ ព្រោះបើទោះជាវាជារឿងប្រែក្ដី ក៏វាមានតម្លៃសមនឹងឱ្យអ្នករាល់គ្នាចំណាយប្រាក់ទិញមកអាន៕



